Ζάεφ: «Kανείς δεν μπορεί πια να μας αρνηθεί να είμαστε Μακεδόνες»
Μιλώντας στον τηλεοπτικό σταθμό “Η1” της Βοσνίας Ερζεγοβίνης ο Ζόραν Ζάεφ τόνισε ότι η Ελλάδα αποδέχτηκε το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, τονίζοντας ότι «κανείς δεν μπορεί πλέον να μας αρνηθεί το δικαίωμά μας να είμαστε “Μακεδόνες” που μιλούν τη “μακεδονική” γλώσσα σ’ αυτό το έδαφος».
Όπως υπογράμμισε ο κ. Ζάεφ, ο ίδιος διαπραγματεύτηκε με την Ελλάδα, χωρίς να τεθεί υπό αμφισβήτηση η εθνική ταυτότητα των “Μακεδόνων” ως “Μακεδόνες” που μιλούν “μακεδονική” γλώσσα, με τη δική τους παράδοση και ιστορία, ενώ δεν έκανε καμία αναφορά στο νέο όνομα της χώρας του «Βόρεια Μακεδονία». «Μία χώρα, για την οποία οι πρόγονοί μας πολέμησαν, και κανείς δεν το αμφισβητεί αυτό», δήλωσε με υπερηφάνεια.
Για τη δυσαρέσκεια της Ρωσίας στο ενδεχόμενο να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ είπε: «Θέλουμε μια καλή σχέση με τη Ρωσία. Κατανοούμε τη στάση της, αλλά πάνω από το 80% των Μακεδόνων πολιτών θέλουν η χώρα να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ και αυτό πρέπει να γίνει σεβαστό».
Για τον Πρωθυπουργό των Σκοπίων το μόνο πρόβλημα που μένει να διευθετηθεί είναι το ζήτημα της σχισματικής Εκκλησίας.
Τέλος, εξέφρασε την εκτίμηση πως τόσο εκείνος όσο και ο Αλέξης Τσίπρας δεν πρόκειται να καταφέρουν να κατακτήσουν το Νόμπελ Ειρήνης, αλλά σε κάθε περίπτωση η υποψηφιότητα και μόνο είναι τιμή για τη “Μακεδονία”.
Απ. Γκλέτσος: Παραιτήθηκε από δήμαρχος Στυλίδας για την πΓΔΜ
Την παραίτησή του από τα καθήκοντα του δημάρχου Στυλίδας ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τα «ξένα κέντρα που επέβαλαν την παραχώρηση του ονόματος Βόρεια Μακεδονία στα Σκόπια», ανακοίνωσε ο Απόστολος Γκλέτσος.
«Κάτι τέτοιο θα ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου και θα ξεκινήσουν μύρια κακά για τη χώρα μας. Εύχομαι να διαψευστώ», αναφέρει ο κ. Γκλέτσος.
Πηγή: euro2day.gr
Έγγραφο ντοκουμέντο: Ο Χίτλερ προγραμμάτιζε την ανεξαρτησία της Μακεδονίας πριν από 80 χρόνια!
Ένα έγγραφο-ντοκουμέντο αποκαλύπτεται στο βιβλίο του Μιχάλη Κάχρη :«H Ευρωπαικη Ένωση της Γερμανίας του 4ου Ράιχ»: Ότι ο Χίτλερ προγραμμάτιζε πριν από 80 χρόνια την ανεξαρτησία της Μακεδονίας!
Το έγγραφο απευθυνόταν προς το Γερμανικό Προξενείο στη Σόφια της Βουλγαρίας, που ως σύμμαχος του 3ου Ράιχ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, είχε καταλάβει την Ανατολική Μακεδονία και Δυτική Θράκη. Στο έγγραφο αυτό, ο Φύρερ δηλώνει απερίφραστα ότι η ανεξαρτησία της Μακεδονίας πρέπει να γίνει χωρίς καθυστέρηση.
To έγγραφο αναφέρει:
«Για τον Πρόξενο.
Ο Φύρερ σήμερα αποφάσισε οτι η κήρυξη της αυτονομίας της Μακεδονίας πρέπει να γίνει τώρα χωρίς καμία περαιτέρω καθυστέρηση. Ο Υπουργός Εξωτερικών σας καλεί λοιπόν για άλλη μια φορά να αναφέρετε το θέμα ανεξάρτητα απο τις ανησυχίες σας, αναφέροντας παράλληλα ποιος απο εσάς είναι ο υπεύθυνος για τη διεξαγωγή αυτής της δράσης και την επιτροπή η οποία θα αναλάβει την διακήρυξη της ανεξαρτησίας της Μακεδονίας».
Νέο Συλλαλητήριο για τη Μακεδονία ανήμερα της ψηφοφορίας
Σε νέο συλλαλητήριο ανήμερα της ψήφισης της συμφωνίας των Πρεσπών από την Βουλή καλεί η Επιτροπή Αγώνα για την Ελληνικότητα της Μακεδονίας.
Με ανάρτηση στο Facebook η Επιτροπή απευθύνει «πανεθνική πρόσκληση» σε συγκέντρωση στις 19:00 το απόγευμα της Πέμπτης, στην πλατεία Συντάγματος, καθώς η ψηφοφορία αναμένεται να λάβει χώρα το βράδυ, ενδεχομένως και μετά τα μεσάνυχτα.
Παράλληλα η Επιτροπή ζητεί την Τετάρτη και την Πέμπτη να μείνουν κλειστές επιχειρήσεις και σχολεία, να αναρτηθεί μεσίστια η ελληνική σημαία σε κάθε σπίτι και να χτυπούν πένθιμα οι καμπάνες των εκκλησιών.
Η Επιτροπή χαρακτηρίζει τη Συμφωνία «επαίσχυντη» και υποστηρίζει πως συνιστά «παράδοση απρόδοτων εθνικών αξιών σε αλλόφυλους».
Αλήθειες και ψέματα για το Μακεδονικό
* Του Λευτέρη Αθανασόπουλου, δικηγόρου
Οι λαϊκές αντιδράσεις ενάντια στη Συμφωνία των Πρεσπών δεν βασίζονται στην διαφωνία των πολιτών στους συγκεκριμένους όρους της Συμφωνίας και ούτε επικεντρώνονται στην Συμφωνία καθ’ εαυτήν. Εξάλλου, ελάχιστοι έχουν διαβάσει -πολλώ δε μάλλον κατανοήσει- τη συμφωνία αυτή. Οι αντιδράσεις εδράζονται κυρίως σε συναισθηματικούς λόγους και κυρίως στην γενική αίσθηση ότι κάτι αφαιρείται από τη χώρα μας και την εθνική μας αξιοπρέπεια.
Δεν κρίνω σκόπιμο να σκαλίσω το ζήτημα της ανεπαρκούς ιστορικής παιδείας των νεοελλήνων και τις ψευδαισθήσεις σχετικά με την ταυτότητά μας. Ούτε να θίξω το παλαιό πρόβλημα της γνωστής στρεβλής αντίληψης περί πατριωτισμού που συνίσταται στην βαθιά πεποίθηση ότι ο λαός μας είναι σαφώς ανώτερος από τους άλλους που εκτός αυτού θέλουν και το κακό μας.
Είναι προφανές ότι η γειτονική χώρα θέλοντας να οικοδομήσει εθνική συνείδηση και εθνικό αφήγημα δανείζεται στοιχεία από την δική μας Ιστορία και κληρονομιά. Σε τι μας ζημιώνει όμως αυτό, έχουμε αναρωτηθεί;
Μήπως αυτό πρέπει να το εκλάβουμε ως θετικό στοιχείο και να δημιουργήσουμε μια πολύ στενή συμμαχία με τους γείτονες; Δυστυχώς, ο λαός μας δεν φαίνεται ώριμος να συζητήσει ψύχραιμα αυτά τα ζητήματα. Για αυτό το λόγο θα περιοριστώ σε πιο συγκεκριμένα και απτά ζητήματα που θεωρώ κρίσιμα για την ψύχραιμη προσέγγιση του ζητήματος.
Υπάρχει ήδη συμφωνία που μας δεσμεύει στις σχέσεις μας με την ΠΓΔΜ πριν την εμφάνιση της Συμφωνίας των Πρεσπών. Πρόκειται για τη λεγόμενη Ενδιάμεση Συμφωνία του 1995 που ρυθμίζει πλήρως και δεσμευτικά τις σχέσεις μας με τη γειτονική χώρα. Μάλιστα, πρόκειται για μια συμφωνία δυσμενέστερη συγκριτικά με αυτήν των Πρεσπών.Με την Ενδιάμεση Συμφωνία αναγνωρίζουμε το δικαίωμα στην γειτονική χώρα να περιέχει στην ονομασία της τον όρο «Μακεδονία». Από τότε μέχρι σήμερα πάγια ελληνική θέση είναι ότι αποδεχόμαστε τον όρο Μακεδονία ως μέρος της ονομασίας δεν συνιστά αυτό παραχώρηση της μεγαλόψυχης κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ.
Η Ενδιάμεση Συμφωνία του 1995 στο άρθρο 11 ορίζει ότι υποχρεούμαστε να μην εμποδίσουμε την ένταξη της γείτονος σε διεθνείς οργανισμούς με το όνομα ΠΓΔΜ, για παραβίαση του οποίου καταδικαστήκαμε από το Διεθνές Δικαστήριο των Ηνωμένων Εθνών λόγω της στάσης της τότε ελληνικής κυβέρνησης στο Βουκουρέστι το 2008 και συνεπώς είναι λανθασμένη η εντύπωση ότι μπορούμε να χρησιμοποιούμε ως διπλωματικό εργαλείο πίεσης την παρεμπόδιση της ΠΓΔΜ στην ένταξή της στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. Συμπερασματικά, όποιος αντιτίθεται στη Συμφωνία των Πρεσπών που καταργεί την Ενδιάμεση Συμφωνία του 1995 προκρίνει εκ του αποτελέσματος την τελευταία αν και είναι επαχθέστερη για τα συμφέροντά μας.
Η de facto κατάσταση που επικρατεί διεθνώς είναι ότι υπάρχει μία Μακεδονία και μάλιστα αυτή είναι η ΠΓΔΜ. Ουδείς άλλος στην υφήλιο εκτός ημών αντιλαμβάνεται ότι η Μακεδονία είναι ελληνική επαρχία. Όλοι πιστεύουν ότι μια είναι η Μακεδονία, δηλαδή το κράτος των Σκοπίων. Στην δημιουργία αυτής της μη αναστρέψιμης κατάστασης οδήγησε η αδιαλλαξία μας σχετικά με το Μακεδονικό.Με τη Συμφωνία των Πρεσπών επιχειρείται στο μέτρο του δυνατού να αρθεί αυτή η de facto κατάσταση με τη μεταβολή της συνταγματικής ονομασίας της ΠΓΔΜ σε «Βόρεια Μακεδονία» και με την συναφή υποχρέωσή της να ενημερώσει όλα τα διεθνή fora και οργανισμούς ως προς αυτή την αλλαγή. Πρέπει να βοηθήσουμε να εξαλειφθεί η πεπλανημένη αντίληψη στον ελληνικό μικρόκοσμο ότι, επειδή εμείς αισθανόμαστε άβολα με την χρήση της λέξης Μακεδονία και «δεν την δίνουμε», αυτό εμποδίζει την ΠΓΔΜ να έχει επιτύχει τη διεθνή καθιέρωσή της ως Μακεδονία.
Ένας τρόπος υπάρχει να καταστεί γνωστό στην υφήλιο ότι δεν υπάρχει μία Μακεδονία και αυτός είναι η προσθήκη επιθετικού προσδιορισμού, είτε βόρεια, είτε άνω, είτε νέα Μακεδονία. Με αυτόν τον τρόπο καθίσταται αντιληπτό ότι δεν υπάρχει μία Μακεδονία, η βόρεια, αλλά και η νότια, ελληνική Μακεδονία. Η αλήθεια είναι ότι και πάλι η εντύπωση που θα επικρατήσει είναι ότι η κυρίως Μακεδονία είναι η ΠΓΔΜ αλλά αυτό είναι αναγκαίο κακό, αφού πάντοτε επικρατεί η ονομασία ενός κράτους από την ονομασία μιας επαρχίας κράτους.
Περί «μακεδονικής» γλώσσας. Οι Σκοπιανοί δεν υποχώρησαν στην απαίτησή μας να ονομάζεται η ιθαγένεια στα διαβατήρια «βορειομακεδονική» ή «σλαβομακεδονική» αλλά σκέτο μακεδονική. Δεν γίνεται όμως να υπάρξει συμφωνία χωρίς υποχωρήσεις. Σε ό,τι αφορά τη «μακεδονική γλώσσα» είναι γεγονός ότι οι περισσότεροι σλαβολόγοι στη σχετική ειδική βιβλιογραφία αναγνωρίζουν εδώ και χρόνια την ύπαρξη μιας διακριτής από τις λοιπές σλαβικές γλώσσες, τη μακεδονική, μια καθαρά σλαβική γλώσσα που ουδεμία σχέση έχει με τα ελληνικά[1].
Εξάλλου η γλώσσα αυτή αναγνωριζόταν ήδη ως η 6η επίσημη γλώσσα της πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβίας. Εντούτοις είναι εντελώς θεωρητικής φύσεως το ζήτημα αν συνιστά γλώσσα ή διάλεκτο: από τη στιγμή που ομιλείται σε αυθύπαρκτο κράτος θα επικρατήσει ως γλώσσα και όχι ως διάλεκτος. Η δε καθιέρωσή της ως «μακεδονική» μετρά ήδη 100 χρόνια, πολύ πριν τη σύσταση της ΠΓΔΜ. Θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να υπάρξει μια αλλαγή σε αυτό, μιας και έχει καθιερωθεί τόσο ευρέως ο χαρακτηρισμός της ως μακεδονικής δεδομένου και ότι δεν δημιουργεί καμία σύγχυση με την ελληνική.
Η Συμφωνία των Πρεσπών αποδομεί το Σκοπιανό αφήγημα περί καταγωγής των από το Μεγαλέξανδρο. Η Συμφωνία των Πρεσπών περιέχει όρο που διευκρινίζει ότι η ιστορία της ΠΓΔΜ ουδεμία σχέση έχει με τους αρχαίους Μακεδόνες.Αυτό δεν είναι λίγο και μάλιστα είναι ο λόγος που τα εθνικιστικά στοιχεία της ΠΓΔΜ θεώρησαν τη συμφωνία προδοτική. Στα χρόνια της αδράνειάς μας στη γειτονική χώρα κυριάρχησαν τα εθνικιστικά στοιχεία υπό τον Γκρουέφσκι με την κρατική προπαγάνδα να έχει εξαπλωθεί παντού στο δημόσιο λόγο και στα σχολεία. Αυτή η κατάσταση δεν ανατρέπεται εν μία νυκτί και κυρίως δεν ανατρέπεται με εχθρότητα ανάμεσα στους δύο λαούς.Ο ρόλος άλλωστε των διακρατικών συμβάσεων δεν είναι να επιβάλλουν την ιστορική αλήθεια αλλά να συμβάλλουν στην ειρηνική συνύπαρξη των λαών. Κάθε λαός διαβάζει την ιστορία του με τρόπο που τον συμφέρει και αυτό ανάγεται στο παρελθόν, όταν η τόνωση του εθνικού συναισθήματος ήταν απαραίτητη για την επικράτηση ιδίως με τη διεξαγωγή πολέμων.
Εν κατακλείδι…
Πρέπει να σημειώσουμε ότι δεν έχει κατατεθεί στο δημόσιο λόγο ισχυρός αντίλογος γιατί θα πρέπει να επιτρέψουμε να παρέλθει κι άλλος πολύτιμος χρόνος χωρίς λύση του Μακεδονικού. Είναι αποδεδειγμένο ότι η πάροδος του χρόνου μάς ζημιώνει δημιουργώντας μη αναστρέψιμες de facto καταστάσεις και δυσαρέσκεια στους συμμάχους μας, οι οποίοι υποδέχθηκαν πολύ θετικά τη Συμφωνία των Πρεσπών. Στη στάση των διαφωνούντων αρμόζει η λαϊκή ρήση «μας χαρίζανε γάιδαρο και τον κοιτάζαμε στα δόντια»: επικεντρώνονται στα αρνητικά της Συμφωνίας χωρίς να παραθέτουν τι θετικό θα είχε η μη ψήφισή της και η διατήρηση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας με τις δυσμενείς de facto καταστάσεις που έχουν ανακύψει από την πολυετή αδιαλλαξία μας.
«Μακεδονικό»: Σκακιστές και ταβλαδόροι
Γράφει ο Γιώργος Αδαλής*
Όταν ο στρατάρχης Τίτο ξεκινούσε μια παρτίδα σκάκι στην πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης, στα Βαλκάνια, οι Έλληνες πολιτικοί τον αντιμετώπιζαν, σχεδόν όλοι, ξεκινώντας ένα τουρνουά… τάβλι. Αν και σε κάποιους θα φανεί υπερβολικό αυτό για εισαγωγή σε ένα άρθρο, εντούτοις διαβάζοντας τις παρακάτω γραμμές θα αντιληφθείτε ότι δεν απέχει καθόλου από την πραγματικότητα. Πώς μπορέσαμε άραγε και φτάσαμε σήμερα, σε όλο τον πλανήτη, ενώ γνωρίζουν ότι η Μακεδονία είναι Ελληνική, να αποδέχονται την ύπαρξη ενός κρατιδίου με πανσπερμία νεοφερμένων Σλάβων και Αλβανών, να καπηλεύονται την πολιτιστική μας κληρονομιά; Πώς είναι δυνατόν όλοι να γνωρίζουν ότι η Μακεδονία ισούται με Ελλάδα, αλλά να αναγνωρίζουν ένα κρατίδιο που ουδεμία σχέση έχει με την ιστορία των Μακεδόνων; Και πάνω απ’ όλα, ποιος είναι αυτός ο σπουδαίος λόγος που υπάρχει και κάνει τους διεθνείς «παίκτες» να επιθυμούν διακαώς την ύπαρξη ενός τέτοιου κρατιδίου που βιάζει κατά συρροή την παγκόσμια ιστορία;
Αν ανατρέξει κάποιος σε ιστορικές πηγές θα ανακαλύψει έκπληκτος ότι το κρατίδιο των Σκοπίων έχει αλλάξει τέσσερις φορές όνομα. Και πάει για πέμπτη. Ο εμπνευστής όλης αυτής της «ανώμαλης» υπόθεσης είναι γνωστό ότι άκουγε στο όνομα Στρατάρχης Τίτο. Η όπως είναι το πλήρες όνομά του, Γιόζιμπ Μπροζ Τίτο. Η ιδέα του αρχικά δεν είχε σχέση με γεωπολιτικές βλέψεις ή τελοσπάντων με κάποιο εμπνευσμένο γεωστρατηγικό σχέδιο. Ήταν, θα μπορούσε κάποιος να πει, μια καθαρά κομματική υπόθεση που αφορούσε στην οργάνωση του Κομουνιστικού Κόμματος στη Γιουγκοσλαβία. Και με μια ματιά σε ιστορικά κείμενα, φαίνεται ότι η υπόθεση δεν ξεκίνησε το 1945, αλλά στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Συγκεκριμένα, την περίοδο 1932-1933 ο Τίτο επιθυμούσε απεγνωσμένα να θέσει υπό τον πλήρη έλεγχό του την κομμουνιστική βάση του κόμματος στη Γιουγκοσλαβία, κάνοντας μια πυραμιδοειδή μορφή που ξεκινούσε από τις γειτονιές κι έφτανε ως τα σαλόνια του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας.
Στην προσπάθειά του, λοιπόν, αυτή, διαπίστωσε ότι σε όλες τις περιοχές της Γιουγκοσλαβίας υπήρχαν καθοδηγητές του κομμουνιστικού κόμματος εκτός από μία. Αυτήν της Βαρντάσκα. Εκεί υπήρχε μεν το κομμουνιστικό κόμμα, αλλά δεν υπήρχαν… κομμουνιστές! Και τα πράγματα ήταν πολύ… μπερδεμένα, ειδικά με την παρεμβατικότητα της Βουλγαρίας που εποφθαλμιούσε την περιοχή. Παρά το γεγονός ότι στη Βαρντάσκα υπήρχαν τοπικές οργανώσεις, εντούτοις ήταν ασύνδετες μεταξύ τους και απουσίαζαν παντελώς οι καθοδηγητές του κόμματος. Στην επόμενη πενταετία ο Τίτο εργάστηκε πολύ πάνω στο θέμα αυτό, αλλά διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε να «χτίσει» εύκολα ντόπιους καθοδηγητές, γιατί απουσίαζε παντελώς η «συγκολλητική ουσία» που θα μπορούσε να τους «μαντρώσει» στο κόμμα.
Για πρώτη φορά ιστορικά, οι σκέψεις του και οι κινήσεις του αποκαλύπτονται το 1938, όταν ο Τίτο από το Παρίσι στέλνει ένα γράμμα στον Γκεόργκι Δημητρόφ, όπου του εξηγεί αναλυτικά: «Τώρα σε όλες τις περιοχές της Γιουγκοσλαβίας υπάρχουν κομματικές οργανώσεις που συνδέονται με την καθοδήγηση. Μόνο στη Μακεδονία η υπόθεση αυτή δεν έχει τακτοποιηθεί ακόμη, παρότι υπάρχουν τοπικές οργανώσεις, οι οποίες, όμως, δεν συνδέονται ούτε μεταξύ τους ούτε με την καθοδήγηση της περιοχής. Οι συνθήκες και εκεί είναι πολύ καλές, αλλά δεν υπάρχουν καθοδηγητικά στελέχη από την ίδια τη Μακεδονία. Είναι απαραίτητο το ζήτημα αυτό να λυθεί όσο γίνεται πιο σύντομα».
Βέβαια, από το 1933 ο Τίτο προσανατολιζόταν στη δημιουργία Κ.Κ. «Μακεδονίας», που ως τμήμα του Κομμουνιστικού Κόμματος Γιουγκοσλαβίας θα προσπαθούσε να συσπειρώσει κυρίως το σλαβικό στοιχείο της περιοχής στις γραμμές του. Έτσι, η 4η Συνδιάσκεψη του Κ.Κ. Γιουγκοσλαβίας, που συνήλθε τον Δεκέμβριο του 1934 στη Λιουμπλιάνα, αποφάσισε στο πλαίσιο του κομματικού σχεδιασμού να δημιουργηθούν τα Κ.Κ. Κροατίας, Κ.Κ. Σλοβενίας και στη συνέχεια το Κ.Κ. της Βαρντάσκα, που πλέον, όμως, ο Τίτο το είχε βαφτίσει Κ.Κ. της… «Μακεδονίας»!
Αν και ο Τίτο ανέμενε αντίδραση από την Ελλάδα, τελικά τα βρήκε σκούρα από την επίσης Κομμουνιστική Βουλγαρία. Βλέπετε, το Κ.Κ. Βουλγαρίας είχε την επίσημη υποστήριξη της ΕΣΣΔ και ο Τίτο είχε πέσει σε δυσμένεια από τη «μητέρα» των κομμουνιστικών κομμάτων. Γι’ αυτό, ενώ ανακήρυξε επίσημα τα κόμματα σε όλες τις άλλες περιοχές της Γιουγκοσλαβίας, για την περίπτωση της Βαρντάσκα καθυστέρησε εννέα ολόκληρα χρόνια. Η επίσημη ανακήρυξη του Κομμουνιστικού κόμματος της Βαρντάσκα έγινε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, σε μια περίοδο που ο Χίτλερ είχε στριμώξει στρατιωτικά την ΕΣΣΔ και ο ναζισμός είχε σκεπάσει τη Γηραιά ήπειρο. Έτσι, το 1943, εκμεταλλευόμενος το μαύρο σκοτάδι που είχε πέσει στην Ευρώπη, ιδρύει επίσημα το νέο κόμμα στην περιοχή και του δίνει τον τίτλο «Κομμουνιστικό Κόμμα Μακεδονίας»!
Σαφώς, λοιπόν, ο Τίτο, κέρδισε αυτήν την παρτίδα σκάκι και κατάφερε να ελέγξει κομματικά την πλέον αμφισβητούμενη περιοχή στα Βαλκάνια. Την «έκλεψε» μέσα από τα χέρια της ΕΣΣΔ και της Βουλγαρίας και έδωσε μαζί «πακέτο» στους κατοίκους και μια ψεύτικη ταυτότητα για να τους κρατά αλυσοδεμένους πάνω στο άρμα του.
Όταν τελείωσε ο Β.Π.Π., ο Τίτο, όπως ήταν φυσιολογικό, είχε τον πλήρη έλεγχο της περιοχής και για να την ισχυροποιήσει έδωσε εντολή παντού να ονομάζεται έτσι όχι μόνο η κομματική οργάνωση, αλλά ολόκληρη η περιοχή. Τότε, κάτω από τα μεγάλα προβλήματα της Ελλάδος, άρχισε να χτίζει τις αλυτρωτικές του βλέψεις και να «τάζει» στην ΕΣΣΔ ακόμη και έξοδο στο Αιγαίο που τόσο πολύ ονειρευόταν.
Άρχισαν να γράφονται βιβλία, να χτίζονται μύθοι και να διαστρεβλώνεται η ιστορική αλήθεια! Και μέχρι το 1990, ενώ στη Γιουγκοσλαβία έπαιζαν υψηλού επιπέδου σκάκι, η Ελληνική πολιτική σκηνή επιδιδόταν σε… τουρνουά τάβλι στις παραλίες των νησιών του Αιγαίου.
Αρχικά, οι ΗΠΑ είχαν αντιμετωπίσει εχθρικά όλη αυτή τη διαδικασία. Μάλιστα, αμέσως μετά την επίσημη ανακήρυξη του Τίτο και συγκεκριμένα τον Δεκέμβριο του 1944, ένα τηλεγράφημα του State Department διέτασσε τις αμερικανικές Αρχές να προσέχουν. Είχε την υπογραφή του τότε αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών, Εdward Stettinius, και μεταξύ άλλων έγραφε: «Η αμερικανική Κυβέρνηση θεωρεί ότι αναφορές του τύπου μακεδονικό “έθνος”, μακεδονική “Μητέρα Πατρίδα” ή μακεδονική “εθνική συνείδηση” αποτελούν αδικαιολόγητη δημαγωγία που δεν αντικατοπτρίζει καμία πολιτική πραγματικότητα και βλέπει σε αυτές την αναγέννηση ενός πιθανού μανδύα που θα υποκρύπτει επιθετικές βλέψεις εναντίον της Ελλάδας». H αφετηρία του… βίαιου ξυπνήματος για την Ελληνική πολιτική σκηνή ήρθε τον Νοέμβριο του 1990, όταν προέκυψε στα Σκόπια η πρώτη πολυκομματική Βουλή και μάλιστα από εκλογές. Κάτι που στα Σκόπια είχε να συμβεί από το 1938. Τον Ιανουάριο του 1991 εκλέγεται ο πρώτος πρόεδρος των Σκοπίων, Κίρο Γκλιγκόροφ, και τρεις μήνες αργότερα, στις 15 Απριλίου 1991, ψηφίζουν Σύνταγμα, στα άρθρα 68 και 74 του οποίου αναφέρεται ρητά ότι η «Δημοκρατία της Μακεδονίας μεριμνά για τα δικαιώματα του “Μακεδονικού” λαού στα γειτονικά κράτη».
Ποιος ήταν πίσω από αυτήν την υπόθεση φάνηκε ξεκάθαρα στις 16 Δεκεμβρίου του ’91, όταν στην τότε ΕΟΚ οι Γερμανοί εξαπολύουν τεράστιες πιέσεις προκειμένου να αναγνωριστούν η Σλοβενία, η Κροατία και τα Σκόπια ως ανεξάρτητες δημοκρατίες! Κι εκεί οι Γερμανοί καθοδήγησαν διπλωματικά την Κυβέρνηση των Σκοπίων, προκειμένου να τηρούν τους όρους αναγνώρισης που έθετε η ΕΟΚ. Δεμένοι πάνω στο άρμα των Γερμανών, οι Σκοπιανοί καταφέρνουν νίκες εναντίον της Ελλάδας, εντός της ΕΟΚ από το 1992. Η πρώτη ήταν τον Ιανουάριο του ’92 με την επιτροπή Μπανταντέρ που ουσιαστικά γνωμοδότησε υπέρ της αναγνώρισης της «Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας» και κατόπιν με τις κινήσεις του «πακέτου Πινέιρο»!
Οι «σφαλιάρες», όμως, συνεχίστηκαν κι εκτός ΕΟΚ, αφού τον Αύγουστο του ίδιου έτους ο ΥπΕξ της Ρωσίας αναγνωρίζει τα Σκόπια επίσημα με το όνομα «Μακεδονία»!
Λίγο με την υποστήριξη της Αγγλικής προεδρίας που εχθρευόταν τις γερμανικές κινήσεις και ήταν η πρώτη που προείδε τη χρήση του κρατιδίου ως μοχλό στα γερμανικά ενεργειακά συμφέροντα και λίγο με την υποστήριξη επιφανών Ομογενών, η Ελλάδα απέφυγε τον… άκρατο διεθνή διασυρμό με τη συμβιβαστική λύση της 7ης Απριλίου 1993, όταν με την υπ’ αριθ. 817 απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας τα Σκόπια αναγνωρίζονται ως FYROM.
Από εκεί και πέρα οι αναγνωρίσεις άρχισαν να πέφτουν βροχή ακόμη και από παραδοσιακά σύμμαχες χώρες με την Ελλάδα.
Τα υπόλοιπα είναι λίγο πολύ γνωστά. Το εμπάργκο της κυβέρνησης Α. Παπανδρέου, η προσαγωγή της Ελλάδος σε Διεθνές Δικαστήριο κ.λπ.
Κάπου εκεί η αμερικανική κυβέρνηση αποφασίζει να ιδρύσει, μόλις 23 χιλιόμετρα έξω από την πρωτεύουσα των Σκοπίων, το δεύτερο μεγαλύτερο στρατόπεδο που διαθέτει εκτός ΗΠΑ. Ο λόγος για το Camp Bond Steel, που μετά το στρατόπεδο Αnaconda στο Ιράκ, είναι το μεγαλύτερό τους και αποτελεί ένα από τα ελάχιστα κτίσματα που είναι ορατά με γυμνό μάτι ακόμη κι έξω από τη στρατόσφαιρα.
Η σύμπραξη Γερμανών με Καταριανούς, Σαουδάραβες και Τούρκους, έβαλαν τους Αμερικανούς βαθιά μέσα στο παιχνίδι και τώρα ουσιαστικά τα Σκόπια αποτελούν το… χρυσόμαλλο δέρας για τους διεθνείς παίκτες των αγωγών φυσικού αερίου και πετρελαίου.
Η Ελλάδα ξύπνησε πολύ αργά. Για την ακρίβεια δεν είμαι σε θέση να πω με βεβαιότητα αν ξύπνησε κιόλας ή αν συνεχίζει να κοιμάται παίζοντας ακόμη και σήμερα τάβλι στις παραλίες. Τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τους πολιτικούς και θεσμικούς παράγοντες.
Η αναγκαιότητα ύπαρξης ενός κράτους – μαϊμού, όπως αυτό των Σκοπίων, μέχρι το 1990 εξυπηρετούσε θα έλεγε κανείς τους ψυχροπολεμικούς σκοπούς της αντιπαλότητας Δύσης και κομμουνιστικών καθεστώτων. Από τότε και μετά, τα Σκόπια χρησιμοποιούνται ως περιοχή κλειδί, ως κομβικό σημείο, για τον έλεγχο των αγωγών φυσικού αερίου. Για άλλη μια φορά η Γερμανική διπλωματία χρησιμοποιεί τα Βαλκάνια για να πετύχει τους σκοπούς της. Δυστυχώς, ελάχιστοι στην Ελλάδα το αντιλαμβάνονται αυτό και αναζητούν ενόχους αλλού.
Ειδικά όταν φέτος, μέχρι και η εγγονή του Τίτο, Δρ Σβετλάνα Μπροζ, δήλωσε σε συνέντευξή της στην εφημερίδα «Καθημερινή» ότι «ο όρος Μακεδονία πλέον δεν λειτουργεί». Διότι με εξαίρεση τη Γερμανία και κάποιους φαντασμένους πολιτικούς στα Σκόπια, όλοι οι υπόλοιποι κατάλαβαν απόλυτα πόσο άδικο είχαν οι εμπνευστές της κατασκευής ενός ψευτοκρατιδίου που επιβουλεύεται την ιστορία, την κληρονομιά και το… φιλότιμο ενός λαού με χιλιάδες χρόνια παρουσίας στην περιοχή. Κι όλα δείχνουν ότι στην παρούσα φάση η Ελλάδα θα πάψει να έχει επιπλέον διπλωματικά χαρτιά. Και οι γνωστοί «ταραξίες» της Ευρώπης θα σπρώξουν τη χώρα μας σε επιλογές πολύ έξω από τα όρια της… διπλωματίας. Και ο νοών νοείτω…
—————————————
* O κ. Γιώργος Αδαλής είναι οικονομολόγος με ειδικότητα στην Οικονομετρία, Μηχανικός Η/Υ και ίδρυσε το 1999 την πρώτη ηλεκτρονική εφημερίδα στην Ελλάδα (www.aegeantimes.gr)
ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑΣ