Ν. Δένδιας από Κέρκυρα: Χρέος μας η διατήρηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας
Αυτό που μας διδάσκει πάντα η μνήμη, είναι τι οφείλουμε εμείς οι σημερινοί Έλληνες. Την προσπάθεια, δηλαδή, να διατηρήσουμε την πατρίδα αλώβητη και την κυριαρχία και τα κυριαρχικά της δικαιώματα, όπως το Σύνταγμα μας ορίζει, ανεξάρτητα από τις οιεσδήποτε επιβουλές».
Αυτό είναι το μήνυμα του υπουργού Άμυνας, Νίκου Δένδια, από την Κέρκυρα όπου εκπροσώπησε την κυβέρνηση στις επετειακές εκδηλώσεις της Ένωσης της Επτανήσου με την Ελλάδα.
Ο υπουργός Άμυνας Νίκος Δένδιας, είπε πως είναι χαρά και τιμή για εκείνον, να εκπροσωπεί την κυβέρνηση στην ιδιαίτερη πατρίδα του την Κέρκυρα, ενώ παρακολούθησε μαζί με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Τασούλα την επίδειξη του F-16 ΖΕΥΣ.
Ειδικότερα ο υπουργός Άμυνας δήλωσε:
«Είναι για μένα μεγάλη χαρά και μεγάλη τιμή που είμαι σήμερα εδώ, στην πατρίδα μου στην Κέρκυρα για να γιορτάσουμε όλοι μαζί εκατοστή εξηκοστή δεύτερη επέτειο της Ένωσης των Επτανήσων με τη μητέρα Ελλάδα.
Είναι η μέρα, κατά την οποία γιορτάζουμε την απόφαση του Επτανησιακού Λαού, διότι υπήρξε και δημοψήφισμα έστω κι αν αυτό δεν είναι γνωστό, να διαζευχθεί από τη Μεγάλη Βρετανία και να συζευχθεί με το μικρό φτωχό Βασίλειο τότε ,της Ελλάδας, τη μητέρα όμως, πατρίδα.
Οι Επτανήσιοι από κει και πέρα, μετείχαν στους εθνικούς αγώνες, έχυσαν ποταμούς αίματος. Να θυμίσω τον Λορέντζο Μαβίλη, σκοτώθηκε πολεμώντας στα βουνά της Ηπείρου εδώ ακριβώς απέναντι, τους λαμπρούς αξιωματικούς στον Βαλκανικών πολέμων, τους αδελφούς Δούσμανη. Ο Δούσμανης ήταν ο καπετάνιος του Αβέρωφ μαζί με τον Κουντουριώτη. Τον Δούσμανη λίγοι τον θυμούνται, αλλά και ο Ξενοφών Στρατηγός,εξαιρετικός αξιωματικός και επίσης η χιλιάδες νεκροί του 10ου Συντάγματος Πεζικού, στους αγώνες του έθνους για την εθνική ολοκλήρωση.
Σήμερα λοιπόν, θυμόμαστε και τιμάμε τους αγώνες για την Ένωση και γενικά τους αγώνες των Επτανησίων για την πατρίδα μας. Και νομίζω, ότι αυτό που μας διδάσκει πάντα η μνήμη, είναι τι οφείλουμε εμείς οι σημερινοί Έλληνες, Την προσπάθεια δηλαδή, να διατηρήσουμε την πατρίδα αλώβητη και την κυριαρχία και τα κυριαρχικά της δικαιώματα, όπως το Σύνταγμα μας ορίζει ανεξάρτητα από τις οιεσδήποτε επιβουλές».
Ο Κωνσταντίνος Τασούλας συναντήθηκε με τον Πρίγκιπα Αλβέρτο του Μονακό
Με τον πρίγκηπα Αλβέρτο Β΄ του Μονακό συναντήθηκε ο Πρόεδρος τςη Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Τασούλας.
«Υψηλότατε Πρίγκιπα του Μονακό, με ιδιαίτερη χαρά σας καλωσορίζω στην Αθήνα και στο Προεδρικό Μέγαρο. Είμαι βέβαιος πως η επίσκεψή σας όχι απλώς θα επιβεβαιώσει τις άριστες διμερείς μας σχέσεις, Ελλάδος και Μονακό, αλλά θα δώσει μία περαιτέρω ενίσχυση στη συνεργασία των χωρών μας.
Ξέρω πολύ καλά, κύριε Υψηλότατε, το ενδιαφέρον σας για τις σχέσεις των χωρών μας, οι οποίες είναι και γεωγραφικές και ιστορικές, βαθιές. Μία ισχυρή, ιστορική, ερμηνεία του ονόματος Μονακό προέρχεται από το ότι Φωκαείς, άποικοι από τη Φώκαια, τον 6ο αιώνα π.Χ., ίδρυσαν αποικία ξεκινώντας από τη Μασσαλία, που ονομάστηκε Μόνοικος. Και από τη λέξη «Μόνοικος», από το όνομα «Μόνοικος», προήλθε και η ονομασία Μονακό», ανέφερε ο κ. Τασούλας
Στη συνέχεια είπε πως «Άλλος μεγάλος μας δεσμός, Υψηλότατε, είναι η Μεσόγειος, δεσμός αιώνων. Η Μεσόγειος που είναι η μεγάλη σας έγνοια, που είναι η μεγάλη σας αγάπη, η φροντίδα της, έχει να κάνει με το ότι, από κοινού, αντιμετωπίζουμε τις απειλές που δέχεται η Μεσόγειος, όπως και όλες οι θάλασσες από την κλιματική κρίση, την περιβαλλοντολογική κρίση και μας ενδιαφέρει και στην εσωτερική μας και την εξωτερική μας πολιτική, Υψηλότατε, και το Μονακό και την Ελλάδα να προστατεύσουμε αυτό το απειλούμενο θαλάσσιο οικοσύστημα, από την κλιματική κρίση και από τις μεγάλες απειλές που δέχεται»
«Υπάρχει ένας άλλος δεσμός, μοναδικός, ο οποίος μας συνδέει επίσης, είναι η ιδιότητά σας ως ενός από τα παλαιότερα μέλη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Καθώς η χώρα μας είναι η χώρα που γέννησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες, αντιλαμβάνομαι πως αυτή σας η ιδιότητα και η αγάπη σας για τον παγκόσμιο αθλητισμό και τους Ολυμπιακούς Αγώνες, συνδέεται και με την καταγωγή τους. Συνδέεται δηλαδή και με τη χώρα που τους γέννησε. Και βεβαίως υπάρχει η ισχυρή κοινότητα, κυρίως επιχειρηματική, Ελλήνων στο Μονακό, που είναι μια σημαντική γέφυρα που μας ενώνει και που αυτή η επιχειρηματική κοινότητα μπορεί να αποτελέσει αφετηρία για κοινές αναζητήσεις και κοινές επενδύσεις στη ναυτιλία, στην πράσινη ανάπτυξη και στην τεχνολογία.
Δεν είναι όμως η κλιματική κρίση και οι απειλές της στο περιβάλλον, στη θάλασσα, στη Μεσόγειο που μας απασχολούν και μας δοκιμάζουν. Η συνολική αρχιτεκτονική ασφαλείας, η οποία οικοδομήθηκε και σταθεροποιήθηκε για οκτώ περίπου δεκαετίες μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αυτή ακριβώς η αρχιτεκτονική ασφαλείας έχει αμφισβητηθεί, έχει διασαλευθεί τα τελευταία χρόνια. Και δεχόμαστε ιδιαίτερες, ποικίλες και κρίσιμες προκλήσεις από τις πολεμικές αναμετρήσεις, οι οποίες δοκιμάζουν την Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή τα τελευταία χρόνια.
Ελπίδα και παράγων διευθέτησης αυτών των πολλαπλών προκλήσεων που αντιμετωπίζει ο σημερινός κόσμος και ιδιαίτερα η περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου είναι η καλόπιστη συνεργασία των χωρών σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο και τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Η χώρα μου είναι προσηλωμένη στην τήρηση του Διεθνούς Δικαίου, στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, στις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας. Και νομίζουμε ότι μόνο αυτή η μέθοδος, αυτή η προσήλωση, είναι δυνατόν να επιφέρει εκτόνωση αυτών των πολλαπλών κρίσεων και προκλήσεων που δοκιμάζουν την ανθρωπότητα και ιδιαίτερα τις περιοχές της Ουκρανίας και της Μέσης Ανατολής και όχι μόνο», είπε χαρακτηριστικά.
«Προσβλέπω, λοιπόν, στην παρουσία της υπουργού Εξωτερικών του Μονακό, στην παρουσία του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών, ώστε οι διμερείς συζητήσεις που θα κάνουμε με τις αντιπροσωπείες μας αμέσως μετά, να μας διευκολύνουν και στο να χαράξουμε μια κοινή πορεία εν μέσω όλων αυτών των προκλήσεων. Μια κοινή πορεία η οποία θα αναζητά λύσεις, θα αναζητά διεξόδους σε όσα ανέφερα προηγουμένως. Και είμαι βέβαιος, ότι εάν το παράδειγμα των δικών μας διμερών σχέσεων ακολουθηθεί και από άλλες χώρες, η ανθρωπότητα και ο πλανήτης θα ήταν πολύ πιο ήρεμος και πολύ πιο ασφαλής. Προσβλέπω λοιπόν, Υψηλότατε, καλωσορίζοντας εσάς και τους συνεργάτες σας στη συνομιλία μας, στη συνεργασία μας, ώστε οι προκλήσεις να αντιμετωπιστούν με τον καλύτερο τρόπο», κατέληξε ο κ. Τασούλας.
Ο Πρίγκιπας Αλβέρτος από την πλευρά του ευχαρίστησε τον Κωνσταντίνο Τασούλα για την υποδοχή και στη συνέχεια είπε: «Το υπογραμμίσατε πάρα πολύ σωστά, κύριε Πρόεδρε, όντως η Ελλάδα και το Μονακό έχουν σχέσεις οι οποίες υπάρχουν εδώ και αιώνες, πανάρχαιες σχέσεις, θα έλεγα, παρ’ όλο που οι διπλωματικές σχέσεις, επισήμως, πιο συγκεκριμένα και πιο τυπικά, ξεκίνησαν μόλις το 2008 με το προξενείο. Όμως αυτό δεν σημαίνει τίποτα, γιατί οι χώρες μας σχετίζονται εδώ και πάρα πολλούς αιώνες. Έχουν ως κοινό σημείο τη Μεσόγειο, τη Λεκάνη της Μεσογείου. Συμμετέχουν και οι δύο χώρες μας στον πολιτισμό της Λεκάνης της Μεσογείου, τον πολιτισμό της ειρήνης, της αλληλοβοήθειας, της επικοινωνίας, γιατί η θάλασσα είναι δίαυλος επικοινωνίας για τους ανθρώπους, οι οποίοι εμφορούνται από αυτά τα στοιχεία στον πολιτισμό τους».
«Πολύ σωστά, αναφερθήκατε στην ετυμολογία της λέξης «Μονακό», από τον «Μόνοικο», σύμφωνα με τα γραπτά κείμενα, πράγματι, έτσι έχει αναφερθεί. Μόνοικος λεγόταν ο Λιμένας του Ηρακλή γιατί θεωρείται ότι ο Ηρακλής είχε περάσει από αυτό το σημείο. Είναι μεγάλη χαρά για εμάς που έχουμε τη δυνατότητα να συναντηθούμε, να συναντηθούν οι αντιπροσωπείες μας και να εντρυφήσουμε στο πώς μπορούμε να αναπτύξουμε και να καλλιεργήσουμε έτσι περαιτέρω τις σχέσεις μας», συμπλήρωσε.
«Οι δεσμοί μας είναι ισχυροί. Έχουμε μια πολύ μεγάλη ελληνική κοινότητα στο Πριγκιπάτο του Μονακό, η οποία είναι πολύ δραστήρια στην οικονομική ζωή και η οποία αναλαμβάνει διάφορες πρωτοβουλίες με συνδέσμους και συλλόγους που έχει και αυτό μας χαροποιεί ιδιαιτέρως. Είμαστε εδώ, επίσης, για να συζητήσουμε και για ένα θαλάσσιο έργο που επιθυμούμε, όπως αυτά που έχετε στην Ελλάδα για τις θαλάσσιες προστατευόμενες περιοχές, θαλάσσιες ζώνες όπου μπορούμε να έχουμε προστατευόμενη περιοχή και να προστατεύσουμε το οικοσύστημα και τα είδη. Μας ενδιαφέρει να μιλήσουμε και για τη γαλάζια οικονομία, δηλαδή την ανάπτυξη πόρων αλλά με αειφορία, με την προστασία για τη διασφάλιση της συνέχειας αυτών των πόρων», υπογράμισσε ο Πρίγκηπας Αλβέρτο ο Β΄.
Τέλος ανέφερε πως «Για όλα αυτά τα θέματα θα συζητήσουμε στη συνέχεια στις διμερείς μας συναντήσεις, όπου και θα εξετάσουμε πώς θα αναπτύξουμε και θα καλλιεργήσουμε περαιτέρω τις σχέσεις μας. Πολύ ορθά υπογραμμίσατε τις αναρίθμητες προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο κόσμος σήμερα λόγω των συρράξεων παντού στον κόσμο αλλά και στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου.
Συμμεριζόμαστε απόλυτα την άποψή σας. Δεν υπάρχει άλλο μέσο παρά μόνο η πολυμερής προσέγγιση, η διπλωματία, ο σεβασμός του Διεθνούς Δικαίου, η εναπόθεση της διαδικασίας στη διαμεσολάβηση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, ούτως ώστε να δοθούν λύσεις, να ξεφύγουμε από τα αδιέξοδα και να επιλυθούν τα προβλήματα και οι συρράξεις που βασανίζουν τους ανθρώπους και καταφέρουν πολύ μεγάλα πλήγματα στην οικονομία. Σε όλα όσα αναφερθήκατε να ξέρετε ότι είμαστε απολύτως σύμφωνοι και σας ευχαριστούμε θερμά για άλλη μια φορά».
O ΠτΔ Κωνσταντίνος Τασούλας κήρυξε την έναρξη του 10ου Οικονομικού Φόρουμ των Δελφών
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Αν. Τασούλας κήρυξε την έναρξη των εργασιών του 10ου Οικονομικού Φόρουμ των Δελφών και απηύθυνε την εναρκτήρια ομιλία με τίτλο «Η Ελλάδα απέναντι στις παγκόσμιες ανακατατάξεις – Άλλοτε και τώρα».
Ακολουθεί η ομιλία του κ. Τασούλα:
«Με ξεχωριστή χαρά καλωσορίζω εδώ στους Δελφούς, στο μεγαλύτερο θρησκευτικό κέντρο του αρχαίου ελληνικού κόσμου, δέκα αιώνες λειτουργίας δεν είναι και λίγο- τις εργασίες του 10ου κατά σειράν Οικονομικού Φόρουμ των Δελφών ενός οργανισμού κύρους, που με διακεκριμένους πάντα ομιλητές, από την Ελλάδα και το εξωτερικό, διαφωτίζει τη κοινή γνώμη και όχι μόνο πάνω στα πιο καίρια και επίκαιρα, σήμερα δε ιδιαίτερα αγχώδη ζητήματα της εθνικής αλλά και διεθνούς ατζέντας.
Κατά κάποιο τρόπο οι εκδηλώσεις σε αυτό τον εμπνευσμένο χώρο διαψεύδουν γόνιμα τον τελευταίο σπαρακτικό χρησμό που έδωσε το Μαντείο στον Ιουλιανό τον Παραβάτη: «Είπατε τώ βασιλεί … ουκέτι Φοίβος έχει καλύβην … ουδέ παγάν λαλέουσαν». Δεν υπάρχει πηγή να μιλάει.
Αυτός ο τελευταίος χρησμός μετά 10 αιώνες λειτουργίας έχει χαρακτηριστεί ως το πένθιμο σήμαντρο, που σήμανε το τέλος ενός κόσμου. Από το 1977 σε άλλη φυσικά, πιο ορθολογική βάση, η παγά, η πηγή της ομιλίας, γίνεται πάλι εδώ λαλέουσα. Χάρη στη λειτουργία του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών, ενός φάρου πολιτισμού, μιας γέφυρας μεταξύ του χθες και του σήμερα, της Ελλάδος και του κόσμου. Οι συναντήσεις εδώ με τη συμβολή και του Οικονομικού Φόρουμ των Δελφών, δεν αγνοούν και τα περίφημα δελφικά παραγγέλματα: «όρα το μέλλον» και «ελπίδα αίνει», να παινεύεις, να υμνείς την ελπίδα. Είναι δύο από αυτά που υπηρετούνται κατ’ εξοχήν από το δημιουργικό διάλογο μέσα σε αυτό το μαγικό τοπίο.
Αλλά ας έλθουμε στο θέμα μας, στις ανακατατάξεις, στη μεγάλη παγκόσμια πρόκληση των καιρών. Θα την αντικρίσω μέσα από το ελληνικό πρίσμα για να δείξω πως δεν πρέπει να μας προκαλούν αμηχανία. Έχουμε ιστορικό καλής διαχείρισης ανακατατάξεων και στην Ελλάδα και παγκοσμίως. Γιατί όχι και τώρα; Ας δούμε λοιπόν το ελληνικό παράδειγμα μέσα στη διαχρονία του.
Ευρισκόμενη σε ένα από τα πιο κρίσιμα σταυροδρόμια της υφηλίου, η πατρίδα μας, κατά τη διάρκεια του μακρού βίου της εκλήθη επανειλημμένα να δώσει απαντήσεις –πολλές φορές, απαντήσεις δύσκολες– σε μια σειρά από διλήμματα, άμεσα συνυφασμένα με την προάσπιση ζωτικών εθνικών συμφερόντων, αλλά και μεγάλων, πανανθρώπινων αξιών. Χρειάστηκε, να επιλέξει μεταξύ κόσμων σε εποχές παγκόσμιων ανακατατάξεων. Πάλι ανακατατάξεις, εδώ. Εδώ και 200 χρόνια, η βασική και σταθερή της επιλογή ήταν η σύνταξη με την Ευρώπη και τη Δύση. Αυτή ήταν, από την εποχή της ναυμαχίας του Ναυαρίνου, η κύρια στρατηγική που επέτρεπε στο έθνος να αντισταθμίζει και να αντιμετωπίζει τους τεράστιους κινδύνους που δημιούργησε –και εξακολουθεί να δημιουργεί- η γεωγραφική μας μοίρα, η θέση αυτή που μας θέτει, εδώ στα Βαλκάνια σε μια τόσο δύσκολη και ταραγμένη περιοχή, όπως ήταν η πυριτιδαποθήκη του κόσμου παλιότερα ή η Ανατολική Μεσόγειος σήμερα.
Αυτή η θεμελιώδης στρατηγική κατέστη εμφανής ήδη από την Ελληνική Επανάσταση. Η ίδια η δημιουργία του ελληνικού κράτους εμπεριείχε αυτή τη βασική επιλογή κόσμων. Ήδη, στη διακήρυξη της ελληνικής ανεξαρτησίας από την Πρώτη Διακήρυξη της Επιδαύρου, ορίζεται ρητά ότι σκοπός των επαναστατημένων Ελλήνων ήταν «να εξομοιωθώμεν με τους λοιπούς συναδέλφους μας, Ευρωπαίους Χριστιανούς».
Κάνουμε την επανάσταση κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και διεκδικούμε την αυτεξουσιότητά μας, είπαν οι ηγέτες του αγώνα, για να γίνουμε Ευρώπη. Αυτό, στην ιδρυτική διακήρυξη, στη γενέθλια διακήρυξή μας.
Αλλά ο διαρκής αγώνας μας για ενίσχυση των δεσμών με την Ευρώπη και η συμπόρευση με τα προηγμένα κράτη δεν ήταν μια μονόπλευρη διεργασία ή επιδίωξη μόνον της Ελλάδας. Και η Ευρώπη με τη σειρά της θεωρούσε τη χώρα μας τμήμα του πολιτισμού της. Και γιατί όχι από τότε και της γεωπολιτικής της και της γεωστρατηγικής της; Όπως έθεσε το ζήτημα το 1825 ο Γάλλος συγγραφέας και φιλέλληνας Σατωβριάνδος στο περίφημο έργο του Υπόμνημα περί της Ελλάδος, «η Ελλάς ελευθερωμένη, ωπλισμένη καθώς τα λοιπά χριστιανά έθνη, […] διωρισμένη από την φύσιν να κατασταθή εντός ολίγου με την ευφυΐαν της δύναμις θαλασσοκρατική […], ήθελε φυλάξει τα ανατολικά της Ευρώπης καλλιώτερα παρά την ευρύχωρον Τουρκίαν, και ήθελε χρησιμεύσει περισσότερον εις την πολιτικήν ισορροπίαν». Η αντίληψη αυτή κατέστη σταδιακά κυρίαρχη μεταξύ των ευρωπαϊκών δυνάμεων, οι οποίες επεδίωξαν, κυρίως την τελευταία εκατονταετία, η Ελλάδα να αποτελεί αδιαχώριστο τμήμα της μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας και ευρύτερα αυτού που από το 1945 ονομάστηκε «δυτικός κόσμος».
Μετά δε την αίσια έκβαση του αγώνα της ανεξαρτησίας, η επιλογή μετασχηματισμού της Ελλάδας σε σύγχρονο κράτος αναδείχτηκε αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα, ένθερμοι θιασώτες της οποίας υπήρξαν μεγάλες προσωπικότητες του 19ου αιώνα, με κυριότερο τον Χαρίλαο Τρικούπη.
Κατόπιν, στον 20ό αιώνα ήρθε μια μεγάλη σειρά αποφάσεων που έπρεπε να ληφθούν, σε εποχές κατά τις οποίες το περιφερειακό και το παγκόσμιο περιβάλλον άλλαζε δραματικά. Ανακατατάξεις και πάλι. Εκεί εισέφερε τη μεγάλη συμβολή του ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Όταν, το 1912, η συμμαχία Βουλγαρίας-Σερβίας υπήρξε προπομπός μείζονων ανακατατάξεων στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, η Αθήνα έπρεπε να διαλέξει: σύμπλευση με την Υψηλή Πύλη; ή μήπως εδραίωση συμμαχικών δεσμών με τα χριστιανικά κράτη της Χερσονήσου κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας; Υπό την ασφυκτική πίεση του χρόνου και αντιμετωπίζοντας τον κίνδυνο να καταστεί απλός παρατηρητής των βαλκανικών εξελίξεων, ο Βενιζέλος τάχθηκε υπέρ της δεύτερης επιλογής, σε μία απόφαση που έμελλε να ανοίξει τον δρόμο για τον θρίαμβο των Βαλκανικών Πολέμων και τον διπλασιασμό της επικράτειας μας. Άλλη μία τοποθέτηση σε περίοδο ανακατατάξεων.
Λίγο αργότερα, η έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, έφερε την Ελλάδα ενώπιον μιας νέας επιλογής ζωής ή θανάτου, ανάμεσα στην Εγκάρδια Συνεννόηση, της Βρετανίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας και τις Κεντρικές Αυτοκρατορίες, Γερμανία και Αυστροουγγαρία. Άλλη δύσκολη επιλογή. Για μία ακόμα φορά, ο Βενιζέλος κλήθηκε να ζυγίσει τις επιλογές: τήρηση ουδετερότητας και «ίσων αποστάσεων» από τους εμπολέμους; ή συμμετοχή στο πλευρό της Βρετανίας και της Γαλλίας στην ένοπλη αναμέτρηση, που ήταν προορισμένη να μεταβάλει τον ευρωπαϊκό χάρτη και την ισορροπία δυνάμεων στη Γηραιά Ήπειρο; Ανακατατάξεις και πάλι.
Εξοπλισμένος με έκτακτες διπλωματικές ικανότητες, ο Κρης πολιτικός, από τις πρώτες ημέρες της παγκόσμιας αναμέτρησης, υποστήριξε ότι λόγοι στρατηγικοί, πολιτικοί και ιδεολογικοί επέβαλλαν τη σύμπλευση με τις δυνάμεις της Αντάντ. Η ιδεολογική σύγκλιση του Βενιζέλου με τη Βρετανία και τη Γαλλία και κυρίως η συνειδητοποίηση ότι η Ελλάδα δεν μπορούσε να ανήκει σε συνασπισμό αντίθετο από εκείνον στον οποίο μετείχαν οι θαλασσοκράτειρες δυνάμεις, προδίκασαν τη συμμετοχή της χώρας στην παγκόσμια αναμέτρηση – και μάλιστα παρά το γεγονός ότι αυτή επήλθε ύστερα από έναν Διχασμό που ξεκίνησε δραματικά το 1915 και τραυμάτισε βαθιά το έθνος για δεκαετίες. Ακόμα και έτσι, όμως, η Ελλάδα, παρά ταύτα μέσα σε αυτόν τον ορυμαγδό έκανε τη σωστή επιλογή, με το τέλος του πολέμου να τη βρίσκει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τους νικητές.
Αλλά και αντίστροφα, η διπλωματική απομόνωση την οποία βίωσε η Ελλάδα μετά το 1920 υπήρξε βασική αιτία της Μικρασιατικής Καταστροφής, μία από τις αιτίες και αυτή. Έκτοτε, η αντίληψη ότι η Ελλάδα δεν θα έπρεπε, ποτέ ξανά, να βρεθεί διπλωματικά απομονωμένη σε αυτή τη δύσκολη γεωπολιτική γωνιά του πλανήτη, κατέστη δόγμα της ελληνικής αμυντικής και εξωτερικής πολιτικής, η παραβίαση του οποίου η απομόνωση δηλαδή μπορούσε να οδηγήσει –όπως δυστυχώς συνέβη το 1974 με την παράνομη τουρκική εισβολή στην Κύπρο– σε εθνική τραγωδία.
Προς την ίδια κατεύθυνση –της αναζήτησης διεθνών ερεισμάτων– προσπάθησε να κινηθεί η Ελλάδα και τη δεκαετία του 1930, άλλη εποχή ανακατατάξεων όταν η δραματική άνοδος του αναθεωρητισμού απειλούσε να ανατρέψει βίαια τον ευρωπαϊκό διακανονισμό που είχε προκύψει από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και να συμπαρασύρει την ανθρωπότητα στη δίνη μιας νέας πανανθρώπινης καταστροφής. Στη δύσκολη αυτή συγκυρία και καθώς τα σύννεφα του πολέμου ολοένα και πύκνωναν στον ουρανό της Ευρώπης, η Ελλάδα στράφηκε σχεδόν αντανακλαστικά προς τις δυτικές δυνάμεις και πρωτίστως τη Βρετανία. Σε μια επαπειλούμενη σύγκρουση κόσμων, για μια ακόμη φορά η Ελλάδα επέλεγε σύνταξη με τη Δύση. Και η πατρίδα μας το 1940-41 αντιτάχθηκε στις δυνάμεις του φασισμού, του ναζισμού και της μισαλλοδοξίας, έστω και αν έμελε, πρόσκαιρα, να εισέλθει στην πιο σκοτεινή περίοδο από συστάσεως του ελληνικού κράτους: περίοδο της Κατοχής.
Η απελευθέρωση της χώρας και το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου βρήκαν την Ελλάδα κατεστραμμένη και βαθιά τραυματισμένη. Είχε όμως ήδη κάνει τη σωστή επιλογή και πάλι στρατοπέδου, με αποτέλεσμα να βρεθεί για τέταρτη φορά μέσα σε τρεις δεκαετίες, από το 1912 έως το 1945, με την πλευρά των νικητών σε μεγάλες διεθνείς συγκρούσεις. Εντούτοις, το περιφερειακό και το διεθνές περιβάλλον που άρχισε να διαμορφώνεται από τα μέσα ήδη της δεκαετίας του 1940 ήταν πολύ διαφορετικό από εκείνο το προπολεμικό. Ανακατατάξεις και πάλι. Ήταν μια ακόμη εποχή δομικών αλλαγών. Τα χρόνια αυτά συντελέστηκε η μετάβαση του διεθνούς συστήματος από το πολυκεντρικό σύστημα της ισορροπίας στο διπολικό σύστημα στο οποίο κυριαρχούσαν πλέον δύο υπερδυνάμεις: οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σοβιετική Ένωση. Αυτές αντιπροσώπευαν ταυτόχρονα και δύο διαφορετικά οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά συστήματα, προσδίδοντας έναν έντονα ιδεολογικό χαρακτήρα στον Ψυχρό Πόλεμο, οι απαρχές του οποίου εντοπίζονται στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1940.
Σε αυτό το εξαιρετικά ρευστό παγκόσμιο περιβάλλον, με την Ευρώπη διαιρεμένη με το «σιδηρούν παραπέτασμα», τη Σοβιετική Ένωση να κυριαρχεί από τη Βαλτική έως την οροσειρά της Ροδόπης και τις Ηνωμένες Πολιτείες να ταλαντεύονται ανάμεσα στον απομονωτισμό και στην ανάληψη υποχρεώσεων, η Ελλάς, ακριβώς πάνω στη γραμμή αντιπαράθεσης των δύο κόσμων, επιχειρούσε εναγωνίως να διαγνώσει τα χαρακτηριστικά του μεταπολεμικού κόσμου και να προσαρμοσθεί στις τεκτονικές αναταράξεις που συντελούνταν τόσο σε διεθνές όσο και σε περιφερειακό επίπεδο. Δεν θα πρέπει να λησμονείται ότι την ίδια ακριβώς περίοδο η πατρίδα μας, ευρισκόμενη στη δίνη μιας αδελφοκτόνου σύγκρουσης, δεν είχε ακόμα υπερβεί τα τεράστια κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα που της κληροδότησαν τα μαύρα χρόνια της Τριπλής Κατοχής.
Σε εκείνη λοιπόν τη δύσκολη συγκυρία, και πάλι η Ελλάδα έστρεψε για μια ακόμα φορά το βλέμμα της στη Δύση, στις αρχές και τις αξίες που αυτή εκπροσωπούσε, θέτοντας ως ύψιστη προτεραιότητα την οργανική ενσωμάτωση στους δυτικούς θεσμούς – αμυντικούς, πολιτικούς και οικονομικούς. Έτσι, το 1952 η Ελλάδα εντάχθηκε στην Ατλαντική Συμμαχία και λίγα χρόνια αργότερα έγινε το πρώτο συνδεδεμένο μέλος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας. Τελικά, το 1979, ύστερα από επίπονες προσπάθειες και δύσκολους αγώνες για ευθυγράμμιση με τα προηγμένα κράτη του δυτικού κόσμου, ο τότε ηγέτης της χώρας Κωνσταντίνος Καραμανλής υπέγραφε στο Ζάππειο τη Συνθήκη Προσχωρήσεως της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Έτσι ένα αποφασιστικό βήμα για την περαιτέρω εδραίωση των δημοκρατικών θεσμών, την αμυντική θωράκιση, αλλά και την οικονομική ευημερία της χώρας συνετελείτο.
Έκτοτε, η στρατηγική συμπόρευση με τη Δύση και ο σεβασμός της διεθνούς νομιμότητας κατέστησαν αρχές αποδεκτές, σχεδόν καθολικές, και σε τελική ανάλυση δεν αμφισβητήθηκαν, ακόμα και στις εξαιρετικά δύσκολες καταστάσεις που βίωσε ο λαός μας την προηγούμενη δεκαετία. Και αυτό γιατί η Ευρώπη, η Δύση, αποτελούσαν πάντοτε το ασφαλές αγκυροβόλιο, τόσο σε συνθήκες ομαλότητας όσο κυρίως σε περιόδους μείζονων αναταράξεων. Σε αυτές λοιπόν τις περιστάσεις, η Ελλάδα επέδειξε την ποικίλη δράση των στοχαστικών προσαρμογών. Και επέδειξε επίσης και ορθή υπέρβαση διλημμάτων. Η δυτική και η ευρωπαϊκή επιλογή μας, δεν ήταν μία στιγμιαία απόφαση υπαγορευμένη από τακτικισμούς ή καιροσκοπισμούς, αλλά απόρροια μιας μακρόχρονης διαδικασίας και μιας μακροπρόθεσμης στρατηγικής, οι απαρχές της οποίας θα πρέπει να αναζητηθούν εκεί στα έγκατα της νεοελληνικής ιστορίας στην αρχή της ελληνικής επαναστάσεως, όπως σας είπα στην αρχή.
Στη σύγχρονη διεθνή συγκυρία, σε μία εποχή κατά την οποία ήδη διαφαίνονται παγκόσμιες ανακατατάξεις και τεκτονικές ανατροπές τόσο στη γεωπολιτική όσο και στη γεωοικονομία, σε μια προπολεμικού τύπου επιβολή έντονου προστατευτισμού που διασαλεύει και επιδεινώνει το μεταπολεμικό παγκόσμιο ελεύθερο οικονομικό σύστημα, η πατρίδα μας καλείται να βαδίσει σε μονοπάτια γνώριμα και δοκιμασμένα. Η εμπειρία του 20ού αιώνα μας έχει αφήσει παρακαταθήκες και διδάγματα, που αποτελούν πολύτιμο οδηγό για ένα αβέβαιο μέλλον. Όπως θέτει ορθά το ζήτημα ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες διπλωμάτες του προηγούμενου αιώνα, ο Βύρων Θεοδωρόπουλος, η ιστορική γνώση «διδάσκει, όχι τόσο τι πρέπει να κάνει ο σημερινός διπλωμάτης ή πολιτικός, όσο το τι δεν πρέπει να κάνει». Και αυτό που δεν πρέπει να κάνει η Ελλάδα είναι να βρεθεί απομονωμένη από παραδοσιακούς συμμάχους και νέους εταίρους. Κάθε φορά που κάτι τέτοιο συνέβη –το 1897, το 1922 και το 1974– ο ελληνισμός το πλήρωσε ακριβά. Αντίθετα, όταν η Ελλάδα ήταν μέλος ευρύτερων συμμαχιών η επιτυχία, ο θρίαμβος, η εθνική ανάταση ήλθαν ως φυσικά επακόλουθα. Μπροστά λοιπόν στη νέα ανακατάταξη της διεθνούς αρχιτεκτονικής ασφαλείας και όχι μόνον, παραμένουμε σταθεροί στις αρχές και στους προσανατολισμούς, αλλά ταυτόχρονα αναδεικνύουμε πολύ περισσότερο και την ωφελιμότητά μας απέναντι στην διαμορφούμενη νέα αρχιτεκτονική απέναντι σε εταίρους και συμμάχους σε πολυμερές αλλά και διμερές επίπεδο. Στηρίζουμε τους διατλαντικούς δεσμούς, ενώ είμαστε στον πυρήνα της ΕΕ, συμβάλλοντας σημαντικά στις προσπάθειες για τη στρατηγική της αυτονομία, και την αποκλιμάκωση του βλαπτικού για όλους εμπορικού πολέμου, συνηγορώντας πάντα για ενιαία ευρωπαϊκή πολιτική άρα πιο αποτελεσματικοί. Έχουμε αναγνωριστεί σε μια περιοχή μεγάλης ρευστότητας ως πυλώνας σταθερότητας και ασφάλειας, αλλά και σημαντικός ενεργειακός κόμβος. Διατηρούμε και καλλιεργούμε στενές σχέσεις μέσα στην πολύπλοκη γεωπολιτική σκακιέρα της γειτονιάς μας, ενώ αρθρώνουμε λόγο και συμμετέχουμε, ιδίως ως μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, στη διαχείριση των μεγάλων προκλήσεων της εποχής μας. Παραμένουμε προσηλωμένοι στην αξία του διαλόγου και της ειρηνικής επίλυσης προβλημάτων επί τη βάσει του Διεθνούς Δικαίου, επί τη βάσει του Δικαίου της Θάλασσης. Δεν επικαλούμαστε, όμως, μόνο το δίκαιό μας για να ακουστούμε, επικαλούμαστε και την αναγνωρισμένη αξιοπιστία μας ως συμμάχου και εταίρου.
Η διαρκής εμβάθυνση των υφιστάμενων συμμαχικών και εταιρικών δεσμών μας αποτελεί αναγκαία, όχι όμως και τη μοναδική προϋπόθεση ώστε η χώρα να ανταπεξέλθει στις σύγχρονες προκλήσεις ενός αβέβαιου διεθνούς περιβάλλοντος. Και μη λησμονούμε, πως αυτοί οι δεσμοί είχαν ευρύτερη πολιτική συναίνεση, ή έστω εκ των υστέρων έγκριση, από όσους αρχικά διαφωνούσαν. Οφείλει ακόμη η χώρα μας να αγρυπνά, να προστατεύει την κοινωνική της συνοχή, να είναι πάντα έτοιμη διά παν ενδεχόμενο, να πείθει τους εταίρους, και τους φίλους , αλλά και τους άλλους για την αξιοπιστία της πολιτικής της, αλλά κυρίως να διαθέτει ορθή κρίση, ποικίλη δράση των στοχαστικών προσαρμογών ώστε να διαγιγνώσκει με νηφαλιότητα και ακρίβεια τις διεθνείς εξελίξεις και να προσαρμόζεται με ταχύτητα σε αυτές. Στην προετοιμασία ήρθε και ένα άλλο προσόν, ίσως σημαντικότερο πλέον, η προσαρμοστικότητα.Κυρίες και κύριοι,
Οι Έλληνες δεν είμαστε πολλοί. Είμαστε όμως –και έχουμε τη συνείδηση ότι είμαστε– εκπρόσωποι ενός πολιτισμού – το βλέπουμε γύρω μας εδώ σε αυτό το υπέροχο τοπίο που δεν είναι πλέον μόνον δικός μας: είναι ο δυτικός πολιτισμός στο σύνολό του. Ερχόμαστε από μακριά και πήγαμε κατά τη μακρά μας ιστορία μακριά. Πάντοτε όμως με τη συνείδηση ότι εκπροσωπούμε αυτές τις μεγάλες αξίες. Σήμερα, καλούμαστε για μια ακόμη φορά να γίνουμε ταυτόχρονα και άνθρωποι των καιρών μας αλλά και άνθρωποι της ιστορίας, δηλαδή άνθρωποι που να καταλαβαίνουμε ότι οι μυλόπετρες της ιστορίας αρχίζουν να γυρίζουν και δεν πρέπει να είμαστε αμέτοχοι. Και καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε αυτό που λέγεται «ανακατατάξεις» με την ίδια προσαρμοστικότητα και μόνοι και μετά πολλών. Όπως παρέθεσα το έχουμε ξανακάνει. Συνεπώς μπορούμε και τώρα!
Ο μεγάλος ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης από τον οποίον έκλεψα την περίφημη φράση η «η ποικίλη δράση των στοχαστικών περί προσαρμογών» έγραψε στο ποίημά του «Στα 200 π.Χ.»Εμείς· οι Αλεξανδρείς, οι Αντιοχείς,οι Σελευκείς, κι οι πολυάριθμοιεπίλοιποι Έλληνες Αιγύπτου και Συρίας,κι οι εν Μηδία, κι οι εν Περσίδι, κι όσοι άλλοι.Με τες εκτεταμένες επικράτειες,με την ποικίλη δράση των στοχαστικών προσαρμογών.Και την Κοινήν Ελληνική Λαλιάως μέσα στην Βακτριανή την πήγαμεν, ως τους Ινδούς.
Ποικίλη δράση των στοχαστικών προσαρμογών, λοιπόν, μπροστά στις ανακατατάξεις!
Σας ευχαριστώ!».
Τον Κωνσταντίνο Τασούλα πρότεινε ο Κ. Μητσοτάκης για ΠτΔ – Στις 25 Ιανουαρίου η πρώτη ψηφοφορία
Τον Κωνσταντίνο Τασούλα πρότεινε ως υποψήφιο για την Προεδρία της Δημοκρατίας ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, στο τηλεοπτικό του μήνυμα προς τους Έλληνες πολίτες το πρωί της Τετάρτης. Παράλληλα, ο κ. Μητσοτάκης αποκάλυψε πως με δεδομένη, μάλιστα, την ενοποιητική αποστολή που έχει ο ΠτΔ, «πιστεύω ότι θα έπρεπε να ψηφίζεται για μία και μόνη 6ετή θητεία».
«Έτσι, η συζήτηση για ανανέωση της παραμονής του στο αξίωμα δεν θα άνοιγε, κάθε τόσο, τον χορό των αντιπαραθέσεων. Και ο θεσμός θα έμενε μακριά από τις κομματικές σκοπιμότητες. Πρόκειται για θέση που θα εισηγηθούμε στη Βουλή κατά την επικείμενη συνταγματική αναθεώρηση» έσπευσε να συμπληρώσει.
Επίσης, το Σάββατο 25 Ιανουαρίου θα ξεκινήσουν οι διαδικασίες εκλογής του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας, όπως ανακοίνωσε ο κ. Τασούλας λίγο μετά το τηλεοπτικό μήνυμα του πρωθυπουργού που παράλληλα επεσήμανε πως η υποψηφιόητά του από τον Κυριάκο Μητσοτάκη αποτελεί για «κορυφαία τιμή για εμένα αλλά και ευθύνη».
Ο Κωνσταντίνος Τασούλας αμέσως μετά την ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του από τον Πρόεδρο της ΝΔ και τον πρωθυπουργό κ. Κυριάκο Μητσοτάκη, έκανε την ακόλουθη δήλωση:
«Η πρόταση του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας και Πρωθυπουργού κυρίου Κυριάκου Μητσοτάκη για το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας αποτελεί για μένα μια κορυφαία τιμή όσο και ευθύνη.
Καθώς έχουμε ήδη μπει σε επίμονα ταραγμένους και αβέβαιους καιρούς, το βλέπουμε αυτό και κοντά μας αλλά και ευρύτερα στον κόσμο, η διαφύλαξη της εθνικής μας ενότητας και η αρμονική λειτουργία των εξουσιών της Πολιτείας γίνονται ακόμη πιο πολύτιμες προϋποθέσεις για τη σταθερότητα και για την προκοπή της χώρας μας. Και αυτές ακριβώς οι προϋποθέσεις ανάγονται κυρίως στην αποστολή που το Σύνταγμα αναθέτει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Γι’ αυτό και ο όρκος που δίδει περιλαμβάνει και αυτά, αλλά και την υπεράσπιση της εθνικής μας κυριαρχίας και των δικαιωμάτων των Ελλήνων.
Τώρα όμως το λόγο έχει η Εθνική Αντιπροσωπεία. Γι’ αυτό και ως Πρόεδρος της Βουλής θέτω άμεσα σε κίνηση τις προβλεπόμενες διαδικασίες εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας με πρώτη ημερομηνία ονομαστικής ψηφοφορίας το Σάββατο 25 Ιανουαρίου. Σας ευχαριστώ».
Κ. Σακελλαροπούλου: Προσπάθησα να εκπληρώσω τα καθήκοντά μου με τη μέγιστη δυνατή ευθύνη
Όπως είπε η Πρόεδρος της Δημοκρατίας ευχαρίστησε την Βουλή που την εξέλεξε για την τιμή και την εμπιστοσύνη. «Πριν από 5 χρόνια η Βουλή των Ελλήνων με εξέλεξε στο αξίωμα της Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, μετά από πρόταση του Πρωθυπουργού και Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκου Μητσοτάκη», είπε η Κατερίνα Σακελλαροπούλου.
Και συνέχισε: «Τους ευχαριστώ για την τιμή και την εμπιστοσύνη. Κατά τη διάρκεια της θητείας μου προσπάθησα να εκπληρώσω τα καθήκοντά μου με τη μεγαλύτερη δυνατή ευθύνη απέναντι στον ελληνικό λαό και τη συνείδησή μου, σεβόμενη τις αρμοδιότητες και το θεσμικό ρόλο που αναγνωρίζει το Σύνταγμα στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
«Εύχομαι κάθε επιτυχία στον Πρόεδρο που θα επιλεγεί από την Βουλή των Ελλήνων», κατέληξε η Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Αναλυτικά το μήνυμα Μητσοτάκη:
Μοιράζομαι σήμερα μαζί σας τις σκέψεις μου για τον κορυφαίο πολιτειακό θεσμό. Και ταυτόχρονα, ανακοινώνω την πρόταση της Νέας Δημοκρατίας για το πρόσωπο που θα κληθεί να τον υπηρετήσει. Γιατί οι πολίτες πρέπει να γνωρίζουν, να κρίνουν επιχειρήματα και να γίνονται, έτσι, μέτοχοι σε όλες τις εξελίξεις της δημόσιας ζωής.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας οφείλει να διαθέτει υψηλό κύρος, ευρύτερη αποδοχή και, ασφαλώς, εμπειρία, γνώση και έμπρακτο σεβασμό στους θεσμούς. Η ευρύτερη αποδοχή, ωστόσο, δεν σημαίνει αναγκαστικά κάποια πρόταση πέραν της εκάστοτε κυβερνητικής πλειοψηφίας. Αντίθετα, σηματοδοτεί ένα πρόσωπο που θα εμπνέει εμπιστοσύνη στην κοινωνία, που θα έχει τη δυνατότητα να συνθέτει και να ενώνει.
Γιατί ο αρχηγός του κράτους μπορεί μεν να έχει περιορισμένες εκτελεστικές αρμοδιότητες, όμως αποτελεί το σύμβολο του έθνους. Σε σχέση, συνεπώς, με την υψηλή του αποστολή, η πολιτική του αφετηρία έχει μικρότερη σημασία. Από την άλλη πλευρά, ούτε η διαφορετική προέλευση Προέδρου και Πρωθυπουργού εγγυάται την πολιτειακή ισορροπία, ούτε η πολιτική τους σύμπτωση δημιουργεί εξ ορισμού θεσμικό κίνδυνο. Το Σύνταγμά μας παρέχει όλες τις εγγυήσεις, ενώ και η Ιστορία δείχνει ότι τα πρόσωπα είναι εκείνα που τελικά δίνουν αξία στους θεσμούς.
Με δεδομένη, μάλιστα, την ενοποιητική αποστολή που έχει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, πιστεύω ότι θα έπρεπε να ψηφίζεται για μία και μόνη 6ετή θητεία. Έτσι, η συζήτηση για ανανέωση της παραμονής του στο αξίωμα δεν θα άνοιγε, κάθε τόσο, τον χορό των αντιπαραθέσεων. Και ο θεσμός θα έμενε μακριά από τις κομματικές σκοπιμότητες. Πρόκειται για θέση που θα εισηγηθούμε στη Βουλή κατά την επικείμενη συνταγματική αναθεώρηση.
Με αίσθημα ευθύνης, ανακοινώνω ότι η πρόταση της Νέας Δημοκρατίας σχετικά με τον επόμενο Πρόεδρο της Δημοκρατίας θα είναι ο Κωνσταντίνος Τασούλας, ο νυν Πρόεδρος της Βουλής και τρίτος τη τάξει πολιτειακός παράγων της χώρας. Η ευρεία αποδοχή του προκύπτει από το γεγονός ότι εξελέγη τρεις φορές Πρόεδρος του Ελληνικού Κοινοβουλίου με την ισχυρότερη πλειοψηφία στη Μεταπολίτευση: με 283, 270 και 249 ψήφους. Ενώ το ενωτικό πνεύμα και οι συνθετικές του αρετές έχουν, νομίζω, αποδειχθεί και από τον άψογο, κατά γενική ομολογία, τρόπο με τον οποίο διηύθυνε, έως τώρα, τις εργασίες της Βουλής σε ένα πολύ δύσκολο κομματικό τοπίο.
Ο Κώστας Τασούλας έχει επίσης υπηρετήσει τον τόπο ως Δήμαρχος, ως Βουλευτής επί 25 χρόνια και ως Υπουργός. Γνωρίζει, λοιπόν, καλά το βάρος της ευθύνης που καλείται να αναλάβει. Ταυτόχρονα, η ηπειρώτικη καταγωγή του αλλά και τα μαθητικά του χρόνια στο Ίδρυμα Τοσίτσα, τον όπλισαν με τη δύναμη του αυτοδημιούργητου. Όπως πυροδότησαν και το ιδιαίτερο ενδιαφέρον του για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ελληνική περιφέρεια, για τον κάθε πολίτη, στην κάθε γωνιά της επικράτειας.
Διαθέτει, ακόμη, μία πλούσια καλλιέργεια και βαθιά γνώση της ελληνικής Ιστορίας, αληθινό πατριωτισμό και έναν χαρακτήρα ακέραιο, με κοινωνική ευαισθησία και μία γνήσια απλότητα και σεμνότητα. Δεν είναι τυχαίο ότι, αν και επί χρόνια παρών στην πρώτη γραμμή, δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ να φιλοτεχνήσει το δικό του επικοινωνιακό προφίλ. Όλα αυτά, συνεπώς, αποτελούν εγγυήσεις για μία εξαιρετική θητεία.
Από την πλευρά της, η Κατερίνα Σακελλαροπούλου, την οποία έχω ήδη ενημερώσει για την επιλογή μου, τίμησε την αποστολή της με συνέπεια και με αίσθημα ευθύνης. Κρατώντας πάντοτε ψηλά την εθνική αξιοπρέπεια, εισέφερε στον θεσμό ένα νέο, ανθρώπινο υπόδειγμα Προέδρου. Με προτάγματα πολιτισμού και επιστήμης, αλλά και αναπτύσσοντας μία ανεπιτήδευτη επικοινωνία με τους πολίτες.
Έκρινα, όμως, ότι κατά το επόμενο διάστημα και σε ένα ταραγμένο διεθνές περιβάλλον, η πατρίδα χρειάζεται Πρόεδρο της Δημοκρατίας με μακρά διαδρομή στα κοινά και με σαφή πολιτικά χαρακτηριστικά. Σε κάθε περίπτωση, η Κατερίνα Σακελλαροπούλου αφήνει θετικό αποτύπωμα στην Ιστορία της χώρας. Ως Πρωθυπουργός και ως απλός πολίτης την τιμώ και θέλω να την ευχαριστήσω από καρδιάς.
Καλώ όλα τα κόμματα της Βουλής να αξιολογήσουν την υποψηφιότητα του Κώστα Τασούλα μέσα από ένα και μόνο πρίσμα: αυτό του κύρους και της εμπειρίας, της γνώσης αλλά και του χαρακτήρα, προκειμένου να αναδειχθεί σε πρώτο πολίτη. Κι αν η αμερόληπτη απάντηση σε αυτά τα κριτήρια είναι καταφατική, τους ζητώ να τον στηρίξουν. Θα είναι μία επιλογή ενότητας και προοπτικής για την Ελλάδα.
Βιογραφικό του προταθέντος Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Τασούλα
Γεννήθηκε το 1959 στα Ιωάννινα και σπούδασε νομικά στο Τμήμα Νομικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Ιδιώτευσε ως δικηγόρος Αθηνών ενώ την περίοδο 1988–1989 εργάστηκε σε δικηγορική εταιρεία του Λονδίνου.
Διετέλεσε ιδιαίτερος γραμματέας του Ευάγγελου Αβέρωφ – Τοσίτσα την περίοδο 1981–1990, ειδικός σύμβουλος στα Υπουργεία Εθνικής Οικονομίας, Εμπορίου και Γεωργίας την περίοδο 1989–1990 καθώς και πρόεδρος του Οργανισμού Προώθησης Εξαγωγών (Ο.Π.Ε.) από τον Οκτώβριο του 1990 έωςτον Σεπτέμβριο του 1993.
Από το 2013 έως το 2014 ήταν πρόεδρος του Ινστιτούτου Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής.
Είναι νυμφευμένος με τη Φανή Σταθοπούλου και έχουν δύο παιδιά, έναν γιο και μια κόρη.
Πολιτική σταδιοδρομία
Το 1990 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Κηφισιάς και στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 1994 έθεσε υποψηφιότητα για τον δημαρχιακό θώκο στον Δήμο Κηφισιάς, θέση στην οποία εξελέγη παραμένοντας δήμαρχος μέχρι και τη λήξη της θητείας του το 1998. Μετά τη λήξη της θητείας του έθεσευποψηφιότητα στις εθνικές εκλογές του 2000 στη περιφέρεια Ιωαννίνων εκλεγόμενος βουλευτής με την υποστήριξη της Νέας Δημοκρατίας.Επανεξελέγη βουλευτής Ιωαννίνων με τη Ν.Δ. στις εκλογές του 2004, του 2007, του 2009, του Μαΐου 2012, του Ιουνίου 2012, του Ιανουαρίου 2015, του Σεπτεμβρίου 2015 και του 2019 (πρώτος με 12.474 ψήφους).
Υπήρξε, επίσης, Αναπληρωτής Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας (2006 – 2007) και Γραμματέας της κοινοβουλευτικής ομάδας της Νέας Δημοκρατίας (2010). Διετέλεσε Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας στην κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή (2007 – 2009) καθώς και Υπουργός Πολιτισμούκαι Αθλητισμού στην κυβέρνηση Αντώνη Σαμαρά (2014 – 2015). Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως υπουργός Πολιτισμού χειρίστηκε υποθέσεις που αφορούσαν το Μέγαρο Μουσικής, το ΕΜΣΤ καθώς και το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου. Λίγο πριν τα εγκαίνια του ΕΜΣΤ, ζήτησε την παραίτησητης από ίδρυσης διευθύντριας του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, Άννας Καφέτση, την οποία -μετά την άρνησή της να παραιτηθεί- απομάκρυνε τοποθετώντας στη θέση της την Κατερίνα Κοσκινά, κίνηση, η οποία προκάλεσε αντιδράσεις από μερίδα του καλλιτεχνικού κόσμου.
Όσον αφορά το ΕΚΚ, η απόφασή του να διορίσει στην προεδρία του κέντρου τον Χάρη Παπαδόπουλο (ύστερα, όμως, από πρόταση του Δ.Σ. του ΕΚΚ) δημιούργησε αρκετές αντιδράσεις από μερίδα του καλλιτεχνικού κόσμου με αποτέλεσμα να ανακαλέσει την απόφασή του και να παγώσει τη διαδικασία. Η απόφασή του αυτή προκάλεσε την αντίδραση του Παπαδόπουλου, ο οποίος κατέθεσε εναντίον του Τασούλα μήνυση για το αδίκημα της παράβασης καθήκοντος.
Στις 31 Οκτωβρίου 2018, ορίστηκε από τον Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, Γενικός Εισηγητής του κόμματος για την Συνταγματική Αναθεώρηση.
Αντικομουνιστικές δηλώσεις
Τον Μάρτιο του 2017 με αφορμή την συμμετοχή του τότε Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στα εγκαίνια της έκθεσης για τον Νίκο Μπελογιάννη, ο Τασούλας από το βήμα της βουλής είπε «…έχει ακουστεί εδώ ότι ο Μπελογιάννης αγωνίστηκε για τη Δημοκρατία. Διαφωνώ. Ο θάνατος του Μπελογιάννη ήταν σκληρότατος. Η θανατική ποινή είναι μια σκληρότατη πράξη. Αλλά δεν μπορεί εν ονόματι μιας σκληρότατης πράξης που μπορεί κανείς να την κρίνει, αν ήταν άδικη ή δίκαιη, να θεωρούμε ότι η επιδίωξη επιβολής κομμουνιστικής δικτατορίας συνιστά πράξη υπέρ της Δημοκρατίας.». Για αυτή του την δήλωση δέχτηκε έντονη κριτική από το ΚΚΕ, τον ΣΥΡΙΖΑ και άλλα κόμματα της αριστεράς.
Αίτημα άρσης ασυλίας και καταδίκη από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο
Το 1996, ο Βασίλειος Τσαλκιτζής, εργολάβος και ιδιοκτήτης οικοπέδου στην Κηφισιά, ζήτησε από την πολεοδομία να αυξήσει τη δόμηση κατά 300 τ.μ. (από τα 1.200 τ.μ.) στο οικόπεδο που διατηρούσε και για το οποίο είχε εκδοθεί άδεια ανέγερσης εμπορικού κέντρου. Αν και αρχικά έγινε δεκτή η αίτησή του, δύο μήνες μετά, ο νέος διευθυντής της Πολεοδομίας προχώρησε σε ανάκληση αυτής, με αποτέλεσμα ο Τσαλκιτζής να προσφύγει στα δικαστήρια. Τον Νοέμβριο του 2001 ο τελευταίος μήνυσε τον Τασούλα για εκβίαση ισχυριζόμενος ότι σε κατ’ ιδίαν συνάντηση του είχε ζητήσει 70 εκατομμύρια δραχμές προκειμένου, ως δήμαρχος Κηφισιάς, να άρει τον χαρακτηρισμό ως κοινόχρηστου χώρου των 300 τ.μ.
Λόγω της βουλευτικής ιδιότητας του Τασούλα η υπόθεση συζητήθηκε στην ολομέλεια της Βουλής προκειμένου να αποφασιστεί η άρση ή μη της βουλευτικής ασυλίας που απαιτείται σε τέτοιου είδους περιπτώσεις. Η Βουλή, με απλή πλειοψηφία, αποφάνθηκε να μην άρει τη βουλευτική ασυλίατου Τασούλα καθώς θεωρήθηκε ότι η καθυστέρηση υποβολής της μήνυσης, αλλά και ότι ο Τσαλκιτζής είχε δώσει συνεντεύξεις στα Γιάννενα (εκλογική περιφέρεια του Τασούλα) μαζί με πολιτευτή που δεν είχε καταφέρει να εκλεγεί βουλευτής, φανέρωναν την πολιτική σκοπιμότητα της κίνησής τους. Σύμφωνα με τον ίδιο τον βουλευτή η καθυστέρηση της υποβολής της μήνυσης αλλά και το περιεχόμενο αυτής αποδεικνύουν ότι αυτή έγινε για λόγους προκλήσεως πολιτικής βλάβης.
Τον Αύγουστο του 2003 ο Τσαλκιτζής υπέβαλε νέα μήνυση, για την οποία ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου γνωμοδότησε ότι αφορούσε την ίδια υπόθεση χωρίς την προσκόμιση νέων στοιχείων. Εν συνεχεία διαβιβάστηκε στη Βουλή, όπου ο Πρόεδρος της Βουλής, Απόστολος Κακλαμάνης, απέρριψετο αίτημα για άρση της ασυλίας χωρίς σύγκληση της Ολομέλειας.[18] Κατά αυτής της απόφασης ο Τσαλκιτζής προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Παράλληλα προσέφυγε με αγωγή αποζημίωσης στα Πολιτικά Δικαστήρια κατά του Τασούλα, τα οποία, όμως, απέρριψαν τιςαγωγές του.
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου καταδίκασε την Ελλάδα για παραβίαση του δικαιώματος δίκαιης δίκης (πρόσβαση σε δικαστήριο) θεωρώντας ότι οι καταγγελόμενες πράξεις του δεν συνδέονταν με την άσκηση του κοινοβουλευτικού του έργου.
Προεδρία της Βουλής
Στις 18 Ιουλίου του 2019, εξελέγη Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων συγκεντρώνοντας 283 ψήφους, τις περισσότερες δηλαδή ψήφους που έχουν συγκεντρωθεί ποτέ σε αντίστοιχη διαδικασία. Το Μάιο του 2023, επανεξελέγη με 270 ψήφους Πρόεδρος της -βραχύβιας- Βουλής της ΙΘ΄ περιόδου. Μετά τις εκλογές του Ιουνίου 2023, εξελέγη για μια ακόμη φορά Πρόεδρος της Βουλής της Κ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου, με 250 ψήφους.
Επανεξελέγη πρόεδρος της Βουλής ο Κωνσταντίνος Τασούλας
Επανεξελέγη πρόεδρος της νέας Βουλής που προέκυψε από τις κάλπες της 25ης Ιουνίου ο Κωνσταντίνος Τασούλας, με 249 ψήφους, ενώ 51 βουλευτές δήλωσαν «παρών».
Συγκεκριμένα, τον Κωνσταντίνο Τασούλα ψήφισαν η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ και η Ελληνική Λύση. Τα υπόλοιπα κόμματα δήλωσαν «παρών».
Ο αρχηγός της ΝΔ και πρόεδρος του πρώτου σε κοινοβουλευτική δύναμη κόμματος Κυριάκος Μητσοτάκης, με επιστολή του στην Βουλή, είχε γνωστοποιήσει ότι προτείνει για τη θέση τον νυν πρόεδρο της Βουλής Κωνσταντίνο Τασούλα.
Της σημερινής συνεδρίασης για την εκλογή Προέδρου της Βουλής προέδρευσε ο προσωρινός Α΄ αντιπρόεδρος της Βουλής Νικήτας Κακλαμάνης, ο οποίος αρχικά σχολίασε το… ύψος που έχει η θέση του Προέδρου της Βουλής, ωστόσο, όπως είπε, «ποτέ δεν κοίταξα αφ’ υψηλού τους συναδέλφους».
Ο Νικήτας Κακλαμάνης, πριν την ψηφοφορία, απευθύνθηκε στους βουλευτές για την 8ετή πορεία του στο αξίωμα του αντιπροέδρου της Βουλής, τα προηγούμενα χρόνια.
«Μπορεί η έδρα από την οποία σας μιλώ να φαντάζει ψηλά, ωστόσο στην πραγματικότητα, ουδέποτε την αντιμετώπισα αφ’ ύψηλού. Όπως ακριβώς στη ζωή και στην ιατρική σταδιοδρομία μου έτσι και στην πολιτική μου διαδρομή επέλεξα να παραμείνω προσγειωμένος και ακέραιος. Επέλεξα να δουλέψω, να ενώσω και να φτιάξω γέφυρες. Από αύριο όμως όλα τα είναι αλλιώς. Θα ξεκινήσουμε μαζί από το ίδιο κοινοβουλευτικό υψόμετρο στα ίδια έδρανα αλλά με διαφορετικές ισορροπίες. Σε ένα πολύμορφο, πολύπλοκο και πολύχρωμο σύνολο, όπως αυτό της νέας Βουλής, θέλω να σας ζητήσω να επενδύσουμε όλοι στη σύνεση και στην αλήθεια των προθέσεων μας, γιατί αυτή η αλήθεια, αργά ή γρήγορα, να είστε σίγουροι πως θα βγει στο φως», είπε ο Νικήτας Κακλαμάνης και ευχαρίστησε τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που τον πρότεινε 3 φορές ως Α΄ Αντιπρόεδρο της Βουλής, λέγοντας πως πλέον θα είναι στο… ίδιο ύψος με τους συναδέλφους, στα κοινοβουλευτικά έδρανα.
Ευχαρίστησε ακόμα τον Πρόεδρο της Βουλής, Κωνσταντίνο Τασούλα, για τη συνεργασία τα προηγούμενα 4 χρόνια.
Ευχαρίστησε στο πρόσωπο της Γενικής Διευθύντριας της Βουλής, κας Περηφάνου, και όλο το πολιτικό προσωπικό, το ένστολο προσωπικό, τους κοινοβουλευτικούς συντάκτες και στο πρόσωπο των πολιτικών αρχηγών ευχαρίστησε όλους τους συναδέλφους του της προηγούμενης βουλής, για την «απίστευτη εκτίμηση και αγάπη που έδειξαν στο πρόσωπό του».
Τελειώνοντας τη σύντομη δήλωσή του έκανε υπόκλιση προς το Σώμα με το χέρι στην καρδιά, και καταχειροκροτήθηκε.
Θετικός στον κορωνοϊό ο πρόεδρος της Βουλής Κωνσταντίνος Τασούλας
Θετικός στον κορωνοϊό με ελαφρά συμπτώματα προς ώρας διεγνώσθη με rapid test ο Πρόεδρος της Βουλής, Κωνσταντίνος Τασούλας.
Ο κ. Τασούλας είναι πλήρως εμβολιασμένος και θα ακολουθήσει την προβλεπόμενη υγειονομική διαδικασία.
Υπογραφή Μνημονίου Ερευνητικής Συνεργασίας Βουλής των Ελλήνων – Τράπεζας της Ελλάδος
Τον Πρόεδρο της Βουλής, κ. Κωνσταντίνο Τασούλα, επισκέφθηκε σήμερα ο Διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος, κ. Ιωάννης Στουρνάρας, προκειμένου να του επιδώσει την Ενδιάμεση Έκθεση Νομισματικής Πολιτικής 2020-2021. Κατά τη συνάντηση που είχαν, υπεγράφη επίσης Μνημόνιο Ερευνητικής Συνεργασίας μεταξύ της Βουλής των Ελλήνων και της Τραπέζης της Ελλάδος για τη συγκέντρωση, την ψηφιακή επεξεργασία και τη διάθεση των ιστορικών δημοσιονομικών στοιχείων του ελληνικού κράτους για την περίοδο 1833-1995.
Το σπουδαίο αυτό έργο ανατίθεται στο Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή και στο Ιστορικό Αρχείο της Τραπέζης της Ελλάδος και τα στοιχεία που θα προκύψουν θα είναι ελεύθερα διαθέσιμα σε ηλεκτρονική μορφή στους ιστότοπους της Βουλής των Ελλήνων και της Τραπέζης της Ελλάδος.
Παραλαμβάνοντας την Ενδιάμεση Έκθεση για τη Νομισματική Πολιτική ο Πρόεδρος της Βουλής δήλωσε:
«Κύριε Διοικητά της Τραπέζης της Ελλάδος, κ. Στουρνάρα, αγαπητέ φίλε, για μία ακόμη φορά σας καλωσορίζω στο Μέγαρο της Βουλής των Ελλήνων, όπου κατά σύμπτωση συνεδριάζει αυτή τη στιγμή η Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων με θέμα το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα της περιόδου 2022-2025 και στην οποία Επιτροπή θα παραδώσω την Ενδιάμεση Έκθεση για τη νομισματική πολιτική, που μου επιδίδετε, ως θεματοφύλακας της αγοραστικής δύναμης του ευρώ, όπως είναι η Τράπεζα της Ελλάδος, άρα και ως θεματοφύλακας της οικονομικής ισχύος του ελληνικού λαού στην πραγματικότητα, με έναν αποτελεσματικό τρόπο, οφείλω να πω.
Εκτός από την Έκθεση, υπογράψαμε μόλις πριν λίγο στο Γραφείο μου μία συμφωνία συνεργασίας μεταξύ της Βουλής των Ελλήνων και ειδικότερα του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους της Βουλής με το Ιστορικό Αρχείο της Τραπέζης της Ελλάδος, με βάση την οποία οι δύο φορείς θα αναδείξουν και θα ψηφιοποιήσουν όλα τα δημοσιονομικά στοιχεία του ελληνικού κράτους από τη σύστασή του -και αυτό σχετίζεται με τα 200 χρόνια της Παλιγγενεσίας- από το 1833 έως το 1995. Αυτή η σπουδαία ερευνητική δουλειά, που δεν έχει προηγούμενο, θα συμβάλει πάρα πολύ στην κατανόηση των δημοσιονομικών εξελίξεων στη χώρα μας ανά τους αιώνες και θα είναι στη διάθεση κάθε ερευνητή, κάθε πανεπιστημίου, κάθε πολίτη, όταν με το καλό ολοκληρωθεί.
Συνηθίζουμε, κ. Διοικητά, να περιμένουμε τις Εκθέσεις σας σαν ένα είδος χρησμού και είμαι βέβαιος ότι με το μελετητικό επιτελείο που έχετε θα μας καθοδηγήσει η νέα αυτή Έκθεση στους δρόμους της οικονομικής προκοπής που όλοι επιδιώκουμε να σημειωθεί στην πατρίδα μας, εξηγώντας μας τις προϋποθέσεις, τους όρους, τις παραδοχές μέσα από τις οποίες αυτή η περιζήτητη οικονομική προκοπή θα σημειωθεί.
Δεν μπορώ, καταλήγοντας, να μη θυμηθώ και να βρω και μια αναλογία στο ότι σαν σήμερα πριν 58 χρόνια, στην περιοχή της Ελευσίνας, εγκαινιάστηκε η πρώτη υψικάμινος στη χώρα, η υψικάμινος της Χαλυβουργικής. Έγινε η τελετή της “αφής της πυράς”, όπως λέγεται, της πρώτης υψικαμίνου, παρουσία όλων των επισήμων της χώρας τότε, το 1963, τέτοια μέρα, γεγονός που έβαλε τη χώρα στη φάση της βαριάς βιομηχανίας.
Κάτι αντίστοιχο με την τότε υψικάμινο θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι σήμερα ο ψηφιακός και “πράσινος” μετασχηματισμός της οικονομίας και της δημόσιας και της ιδιωτικής, γιατί οι απειλές, τα προβλήματα, οι προκλήσεις είναι εντελώς διαφορετικά από το ’63 και είμαι βέβαιος, έχοντας παρακολουθήσει και τις τοποθετήσεις σας, ότι γι’ αυτές τις δύο κρίσιμες παραμέτρους η Έκθεσή σας έχει να μας πει πολλά. Σας ευχαριστώ πολύ και θα σας ειδοποιήσουμε συντομότατα για να παρουσιάσετε διά ζώσης και να συζητήσετε την Έκθεση με τους βουλευτές στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων».
Από την πλευρά του, ο Διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος δήλωσε:
«Κύριε Πρόεδρε, σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια. Είναι όπως πάντα και τιμή και χαρά να σας παραδίδω την Ενδιάμεση Έκθεση Νομισματικής Πολιτικής που με τόση επιμέλεια ετοίμασαν οι υπηρεσίες της Τραπέζης της Ελλάδος.
Πράγματι, συμφωνώ με αυτό που είπατε. Σήμερα το μέλλον είναι ο ψηφιακός και ο “πράσινος” μετασχηματισμός της οικονομίας. Άλλωστε, το Ταμείο Ανάκαμψης, στο οποίο στηρίζουμε πάρα πολλές ελπίδες κι εμείς και η υπόλοιπη Ευρώπη, είναι ίσως το πρώτο και σημαντικότερο βήμα προς μία πιο ομοσπονδιακή Ευρώπη, μας δίνει ελπίδα ότι μετά από μια σειρά από κρίσεις στην Ελλάδα, με τελευταία την κρίση της πανδημίας, θα μπούμε σε μία περίοδο με έντονους αναπτυξιακούς ρυθμούς.
Σήμερα, στην Έκθεση που σας παραδίδω, αναγνωρίζουμε βεβαίως πως η αβεβαιότητα συνεχίζεται, ακούτε για τις μεταβολές του ιού, θεωρούμε όμως, έχοντας σταθμίσει στην οικονομία τα υπέρ και τα κατά, ότι εάν κάτι αλλάξει σε σχέση με το σχέδιο βάσης που παρουσιάζουμε εδώ σήμερα και το οποίο λέει ότι φέτος η ανάπτυξη θα είναι 4,2%, του χρόνου 5,3%, θα είναι μάλλον προς το καλύτερο παρά προς το χειρότερο. Άρα, έχοντας σταθμίσει τους κινδύνους και τις ευκαιρίες, καταλήγουμε ότι από τη ζυγαριά βγαίνει ένα μήνυμα θετικό, δηλαδή ότι αν κάτι αλλάξει σε σχέση με το σενάριο βάσης αυτό θα είναι προς το καλύτερο και όχι προς το χειρότερο.
Βεβαίως, όπως είπατε και θέλω να τονίσω, υπάρχουν προϋποθέσεις γι’ αυτό. Συντονισμός μεταξύ μας. Τα επόμενα 6-7 χρόνια θα εισρεύσουν στη χώρα μας πάνω από 75 δισεκατομμύρια, τα οποία θα είναι τα χρήματα από το Ταμείο Ανάπτυξης συν τα χρήματα από το παραδοσιακό ΕΣΠΑ, όπως ονομάζεται. Αυτό χρειάζεται πολύ μεγάλη προσπάθεια εμβάθυνσης στα προβλήματα της απορρόφησης του παρελθόντος, έτσι ώστε να μην καθυστερήσουμε να απορροφήσουμε τους πόρους αυτούς, να τους απορροφήσουμε όπως προβλέπεται στο πρόγραμμα. Αυτό απαιτεί συντονισμό μέσα στην ίδια την κυβέρνηση, μεταξύ των υπουργείων, μεταξύ κυβέρνησης και τραπεζών, κυβέρνησης και εξωτερικών θεσμών. Άρα, λοιπόν, μας περιμένει σκληρή δουλειά αλλά και μία πολύ μεγάλη ευκαιρία να αφήσουμε πίσω τα χρόνια της κρίσης και τα επόμενα χρόνια να έχουμε έναν ρυθμό οικονομικής ανάπτυξης που δεν αποκλείεται να είναι περίπου 3,5% κατά μέσο όρο την επόμενη δεκαετία».
Για το Μνημόνιο Ερευνητικής Συνεργασίας μεταξύ Βουλής των Ελλήνων και Τραπέζης της Ελλάδος, ο κ. Στουρνάρας υπογράμμισε πως «όταν οι επιστήμονες και των δύο Οργανισμών δώσουν στη δημοσιότητα τα στοιχεία αυτά θα αποτελέσουν πραγματικά ένα ιστορικό ντοκουμέντο για το σύγχρονο ελληνικό κράτος».