Ετικέτα: Γιώργος Αδαλής

Γράφει ο Γιώργος Αδαλής*

Με αφορμή τον τραγικό θάνατο του Σμηναγού, Γιώργου Μπαλταδώρου, σκέφτηκα να επισημάνω μια σειρά από γεγονότα που δυστυχώς είναι τελείως άγνωστα στο ευρύ κοινό. Θα ξεκινήσω μια ιστορική αναδρομή από τις 5 Φεβρουαρίου 1990, οπότε και ξεκινά να τηρείται επίσημα το ιστορικό αρχείο πτώσεων μαχητικών αεροσκαφών. Την ημέρα εκείνη κατέπεσε ένα πολεμικό αεροσκάφος τύπου ΑΒ-205 στον όρμο Λούρδα, χωρίς ευτυχώς να θρηνήσουμε νεκρούς και καταγράφεται ως το πρώτο ατύχημα από το 1990 έως σήμερα. Λίγο αργότερα και συγκεκριμένα στις 7 Μαρτίου του 1990, καταγράφεται το πρώτο δυστύχημα για την Πολεμική μας Αεροπορία (ΠΑ). Πρόκειται για ένα μαχητικό τύπου Α-7Η Corsair, που κατέπεσε σε περιοχή της νήσου Λέσβου στο Β.Α. Αιγαίο, όταν και σκοτώθηκε ο πιλότος του μονοθέσιου αυτού αεροσκάφους.

Το πλέον πολύνεκρο δυστύχημα κατεγράφη το 1991, όταν στο όρος Όθρυς κατέπεσε ένα μεταγωγικό τύπου C-130H, που παρέσυρε στο θάνατο πλήρωμα και επιβαίνοντες. Την τραγική αυτή μέρα έχασαν τη ζωή τους 63 άτομα συνολικά.

Ένα άλλο πολύνεκρο δυστύχημα ήταν αυτό που εγώ αποκαλώ από τότε «11η Σεπτεμβρίου της Ελλάδος», όχι μόνο γιατί συνέβη την ημέρα αυτή του έτους 2004, αλλά γιατί επρόκειτο για μια VIP πτήση (υψηλών προσώπων) και μετέφερε αρκετά σημαντικά άτομα, μεταξύ των οποίων και ο πεφωτισμένος και αείμνηστος Πατριάρχης Αλεξανδρείας, Πέτρος ο Ζ΄. Ήταν λίγο μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες και πριν τους Παραολυμπιακούς, δηλαδή σε μια περίοδο που ενώ είχαμε αυξημένα μέτρα ασφαλείας, φαίνεται ότι όλα πήγαν πολύ στραβά την ημέρα αυτή. Επρόκειτο για ένα ελικόπτερο Σινούκ (CH-47DG) που είχε απογειωθεί από την Ελευσίνα (VIP μοίρα μεταφορών) και κατέπεσε σε περιοχή του Αγίου Ορους. Το Σινούκ ανήκε στην Αεροπορία Στρατού. Προσωπικός φίλος του Γιάννου Κρανιδιώτη, ο Πατριάρχης έχασε τη ζωή του μαζί με άλλα 16 άτομα. Βέβαια, είχε προηγηθεί ο θάνατος του Γιάννου Κρανιδιώτη, σε αεροπορική τραγωδία με πολιτικό αεροσκάφος τύπου Falcon πριν μερικά χρόνια. Κύπριοι και οι δύο είχαν δώσει μεγάλους αγώνες και είχαν πετύχει πολλά για τον Ελληνισμό. Αν θα ζούσαν και οι δύο, σίγουρα ο Ελληνισμός θα είχε καλύτερη μοίρα απ’ ό,τι σήμερα. Και οι δύο, όμως, έχασαν τη ζωή τους κάτω από άκρως περίεργες συνθήκες σε δύο πολύ… μυστήρια αεροπορικά δυστυχήματα.

Άλλο τόσο μεγάλο και πολύνεκρο δυστύχημα δεν είχαμε, αν και στις 20 Δεκεμβρίου 1997 ένα άλλο C-130 κατέπεσε στο όρος Πάστρα. Πέντε άτομα βρίσκονταν μέσα στο αεροσκάφος και όλα έχασαν τη ζωή τους κατά τη συντριβή του. Τα υπόλοιπα που έχουν καταγραφεί αφορούν κυρίως σε μαχητικά αεροσκάφη, είτε μονοθέσια είτε διθέσια.

Το μοναδικό ατύχημα που είχε όλα αυτά τα χρόνια η ΠΑ εκτός Ελλάδος, καταγράφηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2014, όταν ένα υπερσύγχρονο F-16 Block 52+ κατέπεσε στις 16:20 (ώρα Ελλάδας) στην αεροπορική βάση Λος Γιάνος, στην πόλη Αλμπαθέτε, περίπου 260 χλμ. νοτιοανατολικά της Μαδρίτης. Το αεροσκάφος, το οποίο συμμετείχε σε ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης πιλότων των ενόπλων δυνάμεων κρατών μελών του NATO, του λεγόμενου Tactical Leadership Programme (TLP) κατέπεσε τη στιγμή της απογείωσής του από βλάβη στον κινητήρα πάνω σε άλλα μαχητικά αεροσκάφη, σκοτώνοντας επίσης 8 Γάλλους και τραυματίζοντας πολλούς που βρίσκονταν στον αεροδιάδρομο.

Αξιοπερίεργο είναι ότι στα 28 αυτά χρόνια δεν έχει καταγραφεί απολύτως κανένα δυστύχημα σε αεροσκάφος της Πολιτικής μας αεροπορίας στην Ελλάδα και στο Εξωτερικό.

Αντίθετα, στα 28 αυτά χρόνια, η Πολεμική μας Αεροπορία έχει χάσει συνολικά 87 πανάκριβα αεροσκάφη. Ωστόσο, αυτό που δεν μπορεί να εκτιμηθεί είναι οι 124 ζωές πιλότων, πληρωμάτων και επιβατών που έχουν καταγραφεί.

Εκτός της Π.Α. υπάρχει κι ένα ξεχωριστό τμήμα, αυτό της Αεροπορίας Στρατού, που στην ίδια περίοδο των 24 ετών έχει απωλέσει 6 ελικόπτερα διαφόρων τύπων με συνολικά 28 νεκρούς. Οι 17 από αυτούς ήταν, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, οι επιβαίνοντες στο μοιραίο VIP Σινούκ που κατέπεσε στο Άγιον Όρος.

Αεροπορία έχει και το Ναυτικό μας και μετρά 2 δυστυχήματα ελικοπτέρων με συνολικά 6 νεκρούς. Με τελευταίο την πτώση του Χιούι (AB-212) στις 12 Φεβρουαρίου 2015, στη νήσο Κίναρο, κάτω από εξαιρετικά περίεργες συνθήκες. Ένα δυστύχημα που συγκλόνισε το Πανελλήνιο, για το οποίο έχουν γραφτεί πολλά.

ΣΥΝΟΛΙΚΑ, λοιπόν, η Πολεμική Αεροπορία, η Αεροπορία Στρατού και η Αεροπορία Ναυτικού, από το 1990 μέχρι σήμερα έχουν απωλέσει 96 αεροσκάφη και ελικόπτερα διαφόρων τύπων με 159 νεκρούς πιλότους, πληρώματα και επιβάτες.

Για ιστορικούς λόγους και κυρίως για μελέτη, παραθέτω τον πίνακα με τα ακριβή στοιχεία όλων των απωλειών. Διότι είναι δυσεύρετα και κυρίως γιατί θα χρειαστούν σε επόμενες αναλύσεις μας.

(* Από τον πίνακα απουσιάζει το δυστύχημα του Σμηναγού Μπαλταδώρου με το Miraz 2000-5Mk2)

Απώλειες Αεροπορίας Στρατού

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 έχουν απωλεσθεί τα ακόλουθα ελικόπτερα:

Απώλειες Αεροπορίας Ναυτικού

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 έχουν απολεσθεί τα ακόλουθα ελικόπτερα:

To τελευταίο δυστύχημα έγινε την Πέμπτη, 12 Απριλίου 2018, στις 12:15 το μεσημέρι, όταν ένα μονοθέσιο μαχητικό τύπου Miraz 2000-5Mk2, που ανήκε στην 114 Πτέρυγα Μάχης της 331 Μοίρας, εννέα ναυτικά μίλια βορειοανατολικά της Νήσου Σκύρου, κατέπεσε στη θάλασσα παίρνοντας μαζί του τον ήρωα πιλότο του αεροσκάφους Σμηναγό (Ι) Γεώργιο Μπαλταδώρο, πάλι κάτω από πολύ παράξενες συνθήκες.

Ενώ τα αεροσκάφη αυτά, με το γνωστό δελτοειδές σχήμα πτερύγων, θεωρούνται κορυφαία στο είδος τους, δεν είναι η πρώτη φορά που χάνουμε τέτοιο Γαλλικής κατασκευής αεροσκάφος, της γνωστής εταιρείας Ντασώ. Πρόκειται για το όγδοο ατύχημα με Miraz και παρακάτω παραθέτω τον σχετικό πίνακα με τα προηγούμενα:

• Ιούνιος 1992 – Συντριβή ανοιχτά του Αγ. Ευστρατίου
• Ιούλιος 1997 – Πτώση Μιράζ 2000 στη Σκύρο
• Σεπτέμβριος 1997 – Συντριβή αεροσκάφους ανοιχτά της Σκύρου
• Νοέμβριος 1998 – Πτώση Μιράζ 2000 στη Σκάλα Ωρωπού
• Νοέμβριος 2003 – Συντριβή Μιράζ ανοιχτά της Χίου
• Σεπτέμβριος 2004 – Πτώση αεροσκάφους στη Σκύρο
• Απρίλιος 2006 – Συντριβή στο Πτώον Όρος

Έχοντας όλα αυτά τα στοιχεία πλέον, προκύπτει αβίαστα το ερώτημα: Γιατί έχουμε χάσει τόσα πολλά πολεμικά αεροσκάφη και μετράμε απώλειες τόσων πολλών συνανθρώπων μας; Πώς σε μια χώρα όπου η ασφάλεια πτήσεων της πολιτικής αεροπορίας είναι στα κορυφαία επίπεδα διεθνώς με μηδενικά ατυχήματα, να υπάρχει τέτοια αναντιστοιχία σε απώλεια ψυχών και αεροσκαφών στην Π.Α.;

Στο πρώτο μέρος αυτής της έρευνας που δημοσιεύουμε σήμερα στην ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ δεν θα μπούμε σε εμβάθυνση ποιοτικών στοιχείων. Αυτό θα γίνει σε επόμενη φάση.

Είναι δεδομένο ότι τόσο οι πιλότοι μας όσο και οι τεχνικοί εδάφους, είναι από τους κορυφαίους διεθνώς. Δυστυχώς, όμως, σε σχέση με τους συναδέλφους τους σε Ευρώπη και ΗΠΑ πετούν σχεδόν δεκαπλάσιες ώρες τα μαχητικά τους. Ένας καλός δείκτης διεθνώς αφορά στο ατύχημα ανά ώρες πτήσης. Στις οργανωμένες ΠΑ της Δύσης, στατιστικά όταν προκύπτει μια πτώση ανά 25.000 ώρες πτήσης, τότε μιλάμε για μια πολύ ασφαλή πολεμική αεροπορία. Είναι θα έλεγε κανείς το κριτήριο για να κατατάξεις μια Π.Α. Εκεί κυμαίνονται και τα ατυχήματα σε Ευρώπη και ΗΠΑ. Στην Ελλάδα, στατιστικά, έχουμε μία πτώση αεροσκάφους κάθε 50.000 ώρες πτήσης! Δηλαδή, είμαστε διπλά καλύτεροι από τους Δυτικούς μας συμμάχους!

Ο δείκτης αυτός, λοιπόν, εξηγεί γιατί στη χώρα μας έχουμε τόσο συχνά δυστυχήματα. Διότι οι πιλότοι μας έχουν δεκαπλάσιες ώρες πτήσεις λόγω της Τουρκικής προκλητικότητας και των αναχαιτίσεων που κάνουν καθημερινά, όταν οι Τούρκοι παραβιάζουν τα εναέρια σύνορά μας! Γεγονός που εξηγεί, βέβαια, την καταπόνηση όχι μόνο των πιλότων, αλλά και των αεροσκαφών μας.

Αυτό που θα εξετάσουμε, όμως, από το επόμενο τεύχος της Εφημερίδας μας, είναι κάτι άλλο πολύ σοβαρό. Όποια περίπτωση από αυτές κι αν πάρουμε, αν την εξετάσουμε ιστορικά, θα βρούμε μόνο μία κοινή συνιστώσα μεταξύ τους. Ότι ναι μεν κάθε ατύχημα διαφέρει από το άλλο, αλλά σε ΚΑΜΙΑ από αυτές τις περιπτώσεις δεν υπάρχει ΕΠΙΣΗΜΗ αναφορά του Ελληνικού Υπουργείου Άμυνας για τουρκική εμπλοκή!

Αν πάρουμε, λοιπόν, μία μία τις περιπτώσεις αυτές και δούμε την επίσημη ανακοίνωση του ΓΕΕΘΑ, θα διαπιστώσουμε ότι ούτε μία φορά δεν έπεσε αεροσκάφος μας από εμπλοκή με Τουρκικά και σε όλες έφταιγαν είτε τα αεροσκάφη είτε οι πιλότοι είτε και τα δύο μαζί!

Υπάρχει άραγε κάποιος στην Ελλάδα που να το πιστεύει αυτό; Υπάρχει κάποιος εχέφρων πολίτης που να πιστεύει ότι όταν βρίσκεσαι τόσα χρόνια σε ακήρυχτο μεν, αλλά ανελέητο πόλεμο, δε, όλα αυτά τα αεροσκάφη έπεσαν από μόνα τους χωρίς την παραμικρή τουρκική ανάμειξη; Τα δύο πρώτα χρόνια η επίσημη εκδοχή θανάτου του ήρωα Ηλιάκη ήταν «η μηχανική βλάβη». Χρειάστηκαν τόνοι μελάνης και εκπομπών για να αποδειχτεί τελικά ότι ο Ηλιάκης έπεσε με ευθύνη Τούρκου πιλότου! Και ήταν η μοναδική περίπτωση που αναγκάστηκαν να το παραδεχτούν…

Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να καταπολεμήσουμε αυτήν την παθογένεια της ελληνικής κοινωνίας. Να τραβήξουμε το αυτί σε όσους τη συντηρούν στην Ελλάδα και να πούμε την αλήθεια στον κόσμο. Ήρθε η στιγμή να αφήσουμε στην άκρη τις πολιτικοστρατιωτικές δολοπλοκίες, που όλα τα φορτώνουν στα λάθη των πιλότων (εκ των υστέρων και μετά θάνατον, ώστε να μην μπορεί να αποδειχθεί η αλήθεια). Να αλλάξουμε τακτική και να φωνάξουμε πλέον ανοιχτά ότι εδώ και 30 χρόνια διεξάγεται ένας ανελέητος πόλεμος που στην Ελλάδα έχει στοιχίσει 158 ψυχές αγγέλων που έχουν αφήσει αντίστοιχες χήρες και περίπου 400 ορφανά, αλλά και οικονομικά πάνω από 4 ΔΙΣ ΕΥΡΩ σε απώλειες υλικού.

Συνεχίζεται…

—————————————

* O κ. Γιώργος Αδαλής είναι οικονομολόγος με ειδικότητα στην Οικονομετρία, Μηχανικός Η/Υ και ίδρυσε το 1999 την πρώτη ηλεκτρονική εφημερίδα στην Ελλάδα (www.aegeantimes.gr)

ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑΣ

 

 

Γράφει ο Γιώργος Αδαλής*

Σε συνέχεια της έρευνας που ξεκίνησε στο προηγούμενο φύλλο της εφημερίδας μας, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ, προχωρούμε σήμερα στην παράθεση στοιχείων που αφορούν στο σημείο κλειδί των Ελληνοτουρκικών σχέσεων. Και το σημείο κλειδί δεν είναι άλλο παρά το κράτος του Κουρδιστάν. Στον παρακάτω χάρτη φαίνονται καθαρά οι τέσσερις χώρες που περιγράφαμε στο άρθρο της προηγούμενης εβδομάδος, καθώς και οι τοποθεσίες που διαβιούν οι Κούρδοι. Διότι πρέπει να καταλάβουμε καλά, όλοι μας, ότι εντελώς διαφορετικό είναι το να είσαι «Κούρδος του Ιράκ», από το να είσαι «Κούρδος του Ιράν» και «Κούρδος της Συρίας». Όπως ακόμη πιο… διαφορετικό είναι το να είσαι «Κούρδος που κατοικεί μόνιμα στις Ανατολικές επαρχίες της Τουρκίας». Στο ζήτημα της Ανεξαρτησίας, προωθημένα βήματα έχουν κάνει οι Κούρδοι στο Ιράκ που, όπως βλέπετε, ανέρχονται σε 5,6 εκ. πληθυσμό. Στην Τουρκία οι Κούρδοι έχουν κάνει και αυτοί κάποια βήματα, αλλά προσκρούουν στην επιθετική πολιτική διώξεων που έχει εξαπολύσει ο Ερντογάν. Ο οποίος φυλακίζει από απλούς Κούρδους πολίτες μέχρι και δημοσιογράφους, αλλά και εκλεγμένους Κούρδους βουλευτές στην Τουρκική Βουλή. Αντίθετα, οι Κούρδοι στο Ιράκ έχουν ήδη τη δική τους αυτονομία, καθώς κι ένα 111μελές κοινοβούλιο και αν και δεν το λέει επίσημα κανείς, εντούτοις έχουν ήδη αυτονομηθεί.

Στην Τουρκική επικράτεια, ναι μεν έχουν κάνει κάποια βήματα οι Κούρδοι, αλλά βρίσκονται ακόμα πολύ πίσω σε σχέση με τους Ιρακινούς. Και μάλιστα είναι σε δυσμενέστερη θέση από όλους τους Κούρδους! Όπως θα δείτε στο ανάλογο γράφημα, έχω κάνει μια έρευνα με στοιχεία του 2015, σχετικά με το ΑΕΠ των Κούρδων. Όπως βλέπετε, αριστερά είναι η μπάρα με το κατά κεφαλήν ΑΕΠ των Κούρδων και στις τέσσερις χώρες και φτάνει τα 4.660 δολάρια. Το οποίο καταδεικνύει ότι ο πληθυσμός των Κούρδων στις 4 αυτές χώρες αποτελούν έναν πάμφτωχο πληθυσμό πολύ κάτω από τα αποδεκτά όρια της φτώχειας που έχει θεσπίσει ο ΟΗΕ και η ΕΕ. Στην πλευρά των Κούρδων της Τουρκίας, όπου κατοικούν οι μισοί από τα 30 εκ. του συνόλου των Κούρδων (δεξιά μπάρα), η κατάσταση είναι ακόμη τραγικότερη.

ΤΟ ΑΕΠ των Κούρδων της Τουρκίας είναι πολύ κάτω από το σύνολο της περιοχής και φτάνει στα 3.770 δολάρια ανά κάτοικο. Στο Ιρακινό Κουρδιστάν, όμως, τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά, αφού η περιοχή με τους 5,6 εκ. Κούρδους έχει ιδιαίτερα αυξημένο κατά κεφαλήν ΑΕΠ που φτάνει τα 7.050 δολάρια! Αυτό συνέβη διότι στην περιοχή έχουν επενδύσει πολλοί, μεταξύ των οποίων και οι «φίλοι-επχειρηματίες» του Ερντογάν που προσβλέπουν στην ευμάρεια του Ιρακινού Κουρδιστάν και στην τελική Ανεξαρτητοποίησή του. Με την προοπτική ότι ο ηγέτης του, ο Μπαρζανί, καθώς και ο πληθυσμός εκεί, δεν θα δεχτούν την ενσωμάτωση των υπόλοιπων Κούρδων (Συρίας, Τουρκίας και Ιράν). Και αν θα ανακηρυχτεί επίσημα κάποιο κράτος για τους Κούρδους, αυτό θα είναι ΜΟΝΟ το τμήμα στο Ιράκ και κανένα άλλο.

Το «πρόβλημα» είναι ότι οι Πολυεθνικές που δραστηριοποιούνται στην περιοχή έχουν άλλα σχέδια. Επιθυμούν να δημιουργηθεί ένα ΜΕΓΑΛΟ Κουρδιστάν που θα περιλαμβάνει εδάφη όχι μόνο από το Ιράκ, αλλά και από τη Συρία και από το Ιράν και από την Τουρκία!

Αυτό είναι που θέλει να σταματήσει ο Σουλτάνος και ουσιαστικά τείνει χείρα φιλίας στον Μπαρζανί. Αυτό είναι που τον κάνει να μιλά για αναθεώρηση της συνθήκης της Λωζάνης. Για να γίνω πιο σαφής. Στον παρακάτω χάρτη θα δείτε τον αγωγό Κιρκούκ-Τσεϊχάν. Πρόκειται για έναν διπλό αγωγό μέγιστης ικανότητας μεταφοράς 1,6 εκ. βαρελιών πετρελαίου ημερησίως. Ο Αγωγός ξεκινά από το τεράστιο πετρελαϊκό κοίτασμα της Κουρδο-Ιρακινής πόλης Κιρκούκ, κατευθύνεται Β.Δ., εισέρχεται στο έδαφος της Τουρκίας και αφού διασχίσει σε ευθεία τη μισή επικράτεια της χώρας, καταλήγει στο λιμάνι του Τσεϊχάν. Στο προηγούμενο τεύχος της ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗΣ είχα αναφέρει στοιχεία από τις περιόδους που ο αγωγός βομβαρδίστηκε. Στη μέση του αγωγού, λοιπόν, βρίσκεται η Συριακή επαρχία της Αφρίν, που θεωρείται το κέντρο των Κούρδων της Συρίας. Στην ουσία, δηλαδή, ο Ερντογάν δημιουργεί έναν θύλακα, με σκοπό να εμποδίσει τους Κούρδους της Συρίας να ενωθούν με τους Κούρδους της Τουρκίας. Η επιχείρηση «Κλάδος Ελαίας» που διεξάγουν στην Αφρίν οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα αμυντικό μπλοκ του Ερντογάν απέναντι στο σχέδιο ίδρυσης του «Μεγάλου Κουρδιστάν». Παράλληλα, διασφαλίζει την επικυριαρχία του επί του αγωγού. Φυσικά, όποιος κερδίσει τη μάχη, θα έχει στην κατοχή του εδάφη απ’ όπου θα περάσουν τόσο οι αγωγοί που ετοιμάζουν οι Ρώσοι και άλλοι (πιο γνωστός είναι ο Μπακού-Τσεϊχάν) όσο και οι αγωγοί που σχεδιάζουν οι Σαουδάραβες παρέα με τους Καταριανούς. Αυτούς τους υποστηρίζει αναφανδόν η Μέρκελ.

Στο «μπρα ντε φερ» αυτό, αν χάσει ο Ερντογάν και τελικά γίνει το «Μεγάλο Κουρδιστάν», όπου θα συμπεριλαμβάνει εδάφη και πληθυσμό από την Τουρκία, ο Σουλτάνος εγγράφει υποθήκη, σύμφωνα με την οποία θα έχει την ίδια τύχη με τον Αντνάν Μεντερές. Μια διχοτομημένη Τουρκία θα τον φέρει κοντά στην… αγχόνη.

Γι’ αυτό έχει ξεκινήσει και επιτίθεται στα σχέδια των μεγάλων δυνάμεων στην Κυπριακή ΑΟΖ. Στον ως άνω χάρτη θα δείτε ότι ένα από τα σχέδια των Πολυεθνικών είναι η κατασκευή του μεγαλύτερου υποθαλάσσιου ενεργειακού αγωγού στον πλανήτη. Ειδικότερα, από την Κύπρο θα ξεκινάει ένας αγωγός μήκους 2.200 χιλιομέτρων, που θα εισέρχεται στην Ελληνική ΑΟΖ, κατόπιν στην χερσαία Ελλάδα κι από εκεί στην Κεντρική Ευρώπη. Πρόκειται για ένα έργο που κοστολογείται στα 7 δις δολάρια περίπου και θα δώσει μεγάλο στρατηγικό βάρος σε Ελλάδα και Κύπρο. Σαφώς, λοιπόν, αυτό ο Ερντογάν θα επιχειρήσει να το σταματήσει, με απειλές πολέμου. Κάτι που είχα γράψει στην εφημερίδα μας τον Νοέμβριο του 2016 και το είχα αναλύσει δημόσια σε εκπομπές στην Ελληνική τηλεόραση από τις 23 Νοεμβρίου και μετά. Γι’ αυτό θεωρούσα ΔΕΔΟΜΕΝΟ ότι ο Ερντογάν θα απειλήσει ευθέως τον αδύναμο κρίκο της Κυπριακής ΑΟΖ, δηλαδή το οικόπεδο 3 της κοινοπραξίας ΕΝΙ (Ιταλική) και ΚΟGAS (Κορεάτικη). Και το έπραξε σε μια περίοδο όπου η Ιταλία βρισκόταν σε εκλογές με μια ΥΠΗΡΕΣΙΑΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, η οποία δεν μπορεί εκ του συντάγματος να κινητοποιήσει στρατεύματα ή να προβεί σε εχθροπραξίες! Στο ίδιο πλαίσιο κινείται εναντίον της Ελλάδος κατά της περιοχής του Καστελόριζου-Κρήτης, των Ιμίων και σύντομα θα αποτολμήσει επεισόδια και στην περιοχή «Μπάμπουρας» στο Β. Αιγαίο. Βλέπετε, το κοίτασμα «Μπάμπουρας» βρίσκεται σε απόσταση 10 ν.μ. από τη Θάσο, βρίσκεται το περίφημο κοίτασμα πετρελαίου που παραλίγο να οδηγήσει τις δύο χώρες σε πόλεμο το 1987. Ανατολικότερα από εκεί βρίσκεται η νήσος Ζουράφα (ή Λαδόξερα) η οποία κι αυτή διαθέτει τεράστια κοιτάσματα. Σε όλες αυτές τις περιοχές υπάρχουν τόσο μεγάλα κοιτάσματα πετρελαίου που αποτελούν ουσιαστικά την αιτία του «Casus Belli» που έχουν θεσπίσει οι Τούρκοι. Και όλα βρίσκονται δεξιά του 25ου μεσημβρινού, που χωρίζει κάθετα στη μέση το Αιγαίο. Αυτά θέλουν οι Τούρκοι. Απλά ο Ερντογάν, βλέποντας ότι κινδυνεύει η ίδια του η ύπαρξη, κινείται επιθετικά μεν, αλλά με ένα λογικότατο σχέδιο. Λογικό για τα συμφέροντά του, καθώς και της χώρας του εννοείται.

Όσο, λοιπόν, ο Ερντογάν βλέπει ότι οι δυνάμεις που προωθούν το «Μεγάλο Κουρδιστάν» κερδίζουν έδαφος, τόσο θα αυξάνει την επιθετικότητά του εναντίον της Ελλάδος και της Κύπρου.

Πρέπει όλοι μας να καταλάβουμε ότι ο Ερντογάν συμπεριφέρεται πρωτίστως ως επιχειρηματίας του διεθνούς τζετ-σετ και δευτερευόντως ως Πρόεδρος της Τουρκίας. Δυστυχώς, στην Ελλάδα άπαντες προσπαθούν να εξηγήσουν τις κινήσεις του Ερντογάν με γνώμονα Εθνικά κριτήρια. Και γι’ αυτό αποτυγχάνουν στις προβλέψεις τους. Οι κινήσεις του Ερντογάν γίνονται με κριτήριο τα συμφέροντα των επιχειρήσεων που κατέχει ο ίδιος και η οικογένειά του.

Αν, λοιπόν, κάποιος προσπαθεί να «τον εξηγήσει» με κλασικούς όρους Κρατικής Διπλωματίας, τότε θα αποτύχει να βγάλει ορθά συμπεράσματα. Αν, όμως, κατανοήσουμε ότι ο Ερντογάν κινείται με βάση τα στενά του επιχειρηματικά συμφέροντα, τότε θα μπορέσουμε να λύσουμε το πάζλ και συνεπώς να προβλέψουμε σωστά τις επόμενες κινήσεις του.

Κλείνοντας αυτήν τη δεύτερη ανάλυση σήμερα, θα ήθελα να τονίσω ότι η καρατόμηση του Υπ.Εξ. των ΗΠΑ, Ρεξ Τίλερσον, δεν πρέπει να επιφέρει χαρά στους Έλληνες. Αλλά ούτε και λύπη. Διότι είναι κάτι που ΔΕΝ μας αφορά. Ο Τράμπ, όπως είχα γράψει μέσα από αυτές τις σελίδες από τον Νοέμβριο του 2016, δεν θα ασχοληθεί ευθέως με τα προβλήματα της Ελλάδος. Διότι πιστεύει ακράδαντα ότι το σύνολο της Ελληνικής πολιτικής σκηνής είναι υποταγμένο στη Γερμανία. Η τοποθέτηση στη θέση του Τίλερσον, του πρώην διοικητή της CIA, Μαρκ Πομπέο, δεν σημαίνει ότι αλλάζει κάτι στην πολιτική των ΗΠΑ. Ακόμη και οι χαρακτηρισμοί που έκανε κατά του Ερντογάν στο παρελθόν, ονομάζοντάς τον δικτάτορα, δεν προοιωνίζουν τίποτα απολύτως. Η πολιτική των ΗΠΑ δεν αλλάζει. Αυτό που αλλάζει είναι τα συμφέροντα των Πολυεθνικών κολοσσών και οι συσχετισμοί μεταξύ τους.

Και δεν θα πάψω ποτέ να το λέω. Για να βρει κάποιος τρόπο να εξηγήσει όλα αυτά που μοιάζουν περίεργα ως και εξοργιστικά, θα πρέπει να ξεκινήσει να ακολουθεί τη «μυρωδιά του χρήματος». Πλέον οι εταιρείες βγάζουν πακτωλό χρημάτων προκειμένου να πετύχουν τα σχέδιά τους. Βρείτε, λοιπόν, από πού «αναβλύζει» το χρήμα και σε ποια κατεύθυνση πάει. Όλοι οι πολιτικοί των κρατών είναι πλήρως ευθυγραμμισμένοι σε αυτήν την πορεία. Αν προκύψει πόλεμος στην περιοχή θα είναι γιατί οι εταιρείες αυτές δεν κατάφεραν να τα βρουν και πλέον το λόγο θα έχουν τα όπλα. Μέχρι στιγμής τα βρίσκουν μια χαρά. Και για να συνεχίσουν σε αυτό το τέμπο έπρεπε να φύγει από τη μέση ένα εμπόδιο που άκουγε στο όνομα Ρεξ Τίλερσον!

Αυτό ήταν και τίποτε παραπάνω. Αν τώρα ο αντικαταστάτης του δεν καταφέρει να βρει τη «χρυσή τομή», έτσι ώστε να είναι όλες οι Πολυεθνικές ευτυχισμένες, τότε επειδή δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια χρόνου, είναι δεδομένο ότι θα οδεύσουμε σε έναν γενικευμένο πόλεμο στη Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Μεσόγειο. Κι αυτό θα φανεί στις αμέσως επόμενες εβδομάδες.

—————————————

* O κ. Γιώργος Αδαλής είναι οικονομολόγος με ειδικότητα στην Οικονομετρία, Μηχανικός Η/Υ και ίδρυσε το 1999 την πρώτη ηλεκτρονική εφημερίδα στην Ελλάδα (www.aegeantimes.gr)

ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑΣ

Γράφει ο Γιώργος Αδαλής*

Όταν ο στρατάρχης Τίτο ξεκινούσε μια παρτίδα σκάκι στην πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης, στα Βαλκάνια, οι Έλληνες πολιτι­κοί τον αντιμετώπιζαν, σχεδόν όλοι, ξεκινώντας ένα τουρνουά… τάβλι. Αν και σε κάποιους θα φανεί υπερβολικό αυτό για εισαγωγή­ σε ένα άρθρο, εντούτοις διαβάζοντας τις παρακάτω γραμμές θα αντιληφθείτε ότι δεν απέχει καθόλου από την πραγματικότητα. Πώς μπορέσαμε άραγε και φτάσαμε σήμερα, σε όλο τον πλανήτη, ενώ γνωρίζουν ότι η Μακεδονία είναι Ελληνική, να αποδέχονται την ύπαρξη ενός κρατιδίου με πανσπερμία νεοφερμένων­ Σλά­βων­ και Αλβανών, να καπηλεύονται την πολιτιστική μας κληρονομιά; Πώς είναι δυνατόν όλοι να γνωρίζουν ότι η Μακεδονία ισούται με Ελλάδα, αλλά να αναγνωρίζουν ένα κρατίδιο που ουδεμία σχέση έχει με την ιστορία των Μακεδόνων; Και πάνω απ’ όλα, ποιος είναι αυτός ο σπουδαίος λόγος που υπάρχει και κάνει τους διεθνείς «παίκτες» να επιθυμούν διακαώς την ύπαρξη ενός τέτοιου κρατιδίου που βιάζει κατά συρροή την παγκόσμια­ ιστορία;

Αν ανατρέξει κάποιος σε ιστορικές πηγές θα ανακαλύψει έκπληκτος ότι το κρατίδιο των Σκοπίων έχει αλλάξει τέσσερις φορές όνομα. Και πάει για πέμπτη. Ο εμπνευστής όλης αυτής της «ανώμαλης» υπόθεσης είναι γνωστό ότι άκουγε στο όνομα Στρατάρχης Τίτο. Η όπως είναι το πλήρες όνομά του, Γιόζιμπ Μπροζ Τίτο. Η ιδέα του αρχικά δεν είχε σχέση με γεωπολιτικές βλέψεις ή τελοσπάντων με κάποιο εμπνευσμένο γεωστρατηγικό­ σχέδιο. Ήταν, θα μπορούσε κάποιος να πει, μια καθα­ρά­­­ κομματική υπόθεση που αφορούσε στην οργάνωση του Κομουνιστικού Κόμματος στη Γιουγκοσλαβία. Και με μια ματιά σε ιστορικά κείμενα, φαίνεται ότι η υπόθεση δεν ξεκίνησε το 1945, αλλά στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Συγκεκριμένα, την περίοδο 1932-1933 ο Τίτο επιθυμούσε απεγνωσμένα να θέσει υπό τον πλήρη έλεγχό του την κομμουνιστική βάση του κόμματος στη Γιουγκοσλαβία, κάνοντας μια πυραμιδοειδή μορφή που ξεκινούσε από τις γειτονιές κι έφτανε ως τα σαλόνια του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας.

Στην προσπάθειά του, λοιπόν, αυτή, διαπίστωσε ότι σε όλες τις περιοχές της Γιουγκοσλαβίας υπήρχαν καθοδηγητές του κομμουνιστικού κόμματος εκτός από μία. Αυτήν της Βαρντάσκα. Εκεί υπήρχε μεν το κομμουνιστικό­ κόμμα, αλλά δεν υπήρχαν… κομμουνιστές! Και τα πράγματα ήταν πολύ… μπερδεμένα, ειδικά με την παρεμβατικότητα της Βουλγαρίας που εποφθαλμιούσε­ την περιοχή. Παρά το γεγονός ότι στη Βαρντάσκα υπήρχαν­ τοπικές οργανώσεις, εντούτοις ήταν ασύνδετες μεταξύ­ τους και απουσίαζαν παντελώς οι καθοδηγητές του κόμματος. Στην επόμενη πενταετία ο Τίτο εργάστηκε πολύ πάνω στο θέμα αυτό, αλλά διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε να «χτίσει» εύκολα ντόπιους καθοδηγητές, γιατί απουσίαζε παντελώς η «συγκολλητική ουσία» που θα μπορούσε να τους «μαντρώσει» στο κόμμα.

Για πρώτη φορά ιστορικά, οι σκέψεις του και οι κινήσεις του αποκαλύπτονται το 1938, όταν ο Τίτο από το Παρίσι στέλνει ένα γράμμα στον Γκεόργκι Δημητρόφ, όπου του εξηγεί αναλυτικά: «Τώρα σε όλες τις περιοχές της Γιουγκοσλαβίας υπάρχουν κομματικές οργανώσεις που συνδέονται με την καθοδήγηση. Μόνο στη Μακεδονία η υπόθεση αυτή δεν έχει τακτοποιηθεί ακόμη, παρότι υπάρχουν τοπικές οργανώσεις, οι οποίες, όμως, δεν συνδέονται ούτε μεταξύ τους ούτε με την καθοδήγηση της περιοχής. Οι συνθήκες και εκεί είναι πολύ καλές, αλλά δεν υπάρχουν καθοδηγητικά στελέχη από την ίδια τη Μακεδονία. Είναι απαραίτητο το ζήτημα αυτό να λυθεί όσο γίνεται πιο σύντομα».

Βέβαια, από το 1933 ο Τίτο προσανατολιζόταν στη δημιουργία Κ.Κ. «Μακεδονίας», που ως τμήμα του Κομ­μου­νιστικού Κόμματος Γιουγκοσλαβίας θα προσπαθούσε να συσπειρώσει κυρίως το σλαβικό στοιχείο της περιοχής στις γραμμές του. Έτσι, η 4η Συνδιάσκεψη­ του Κ.Κ. Γιουγκοσλαβίας, που συνήλθε τον Δεκέμβριο­ του 1934 στη Λιουμπλιάνα, αποφάσισε στο πλαίσιο του κομματικού σχεδιασμού να δημιουργηθούν τα Κ.Κ. Κροατίας, Κ.Κ. Σλοβενίας και στη συνέχεια το Κ.Κ. της Βαρντάσκα, που πλέον, όμως, ο Τίτο το είχε βαφτίσει Κ.Κ. της… «Μακεδονίας»!

Αν και ο Τίτο ανέμενε αντίδραση από την Ελλάδα, τελι­κά τα βρήκε σκούρα από την επίσης Κομμουνιστική Βουλγαρία. Βλέπετε, το Κ.Κ. Βουλγαρίας είχε την επίσημη υποστήριξη της ΕΣΣΔ και ο Τίτο είχε πέσει σε δυσμένεια από τη «μητέρα» των κομμουνιστικών κομμάτων­. Γι’ αυτό, ενώ ανακήρυξε επίσημα τα κόμματα σε όλες τις άλλες περιοχές της Γιουγκοσλαβίας, για την περίπτωση­ της Βαρντάσκα καθυστέρησε εννέα ολόκληρα χρόνια. Η επίσημη ανακήρυξη του Κομμουνιστικού κόμματος της Βαρντάσκα έγινε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, σε μια περίοδο που ο Χίτλερ είχε στριμώξει στρατιωτικά την ΕΣΣΔ και ο ναζισμός είχε σκεπάσει τη Γηραιά ήπειρο. Έτσι, το 1943, εκμεταλλευόμενος το μαύρο σκοτάδι που είχε πέσει στην Ευρώπη, ιδρύει επίσημα το νέο κόμμα στην περιοχή και του δίνει τον τίτλο «Κομμουνιστικό Κόμμα Μακεδονίας»!

Σαφώς, λοιπόν, ο Τίτο, κέρδισε αυτήν την παρτίδα­ σκάκι και κατάφερε να ελέγξει κομματικά την πλέον αμφισβη­τούμενη περιοχή στα Βαλκάνια. Την «έκλεψε» μέσα από τα χέρια της ΕΣΣΔ και της Βουλγαρίας και έδωσε μαζί «πακέτο» στους κατοίκους και μια ψεύτικη ταυτότητα για να τους κρατά αλυσοδεμένους πάνω στο άρμα του.

Όταν τελείωσε ο Β.Π.Π., ο Τίτο, όπως ήταν φυσιολογικό, είχε τον πλήρη έλεγχο της περιοχής και για να την ισχυροποιήσει έδωσε εντολή παντού να ονομάζεται έτσι όχι μόνο η κομματική οργάνωση, αλλά ολόκληρη η περιοχή. Τότε, κάτω από τα μεγάλα προβλήματα της Ελλάδος, άρχισε να χτίζει τις αλυτρωτικές του βλέψεις και να «τάζει» στην ΕΣΣΔ ακόμη και έξοδο στο Αιγαίο που τόσο πολύ ονειρευόταν.

Άρχισαν να γράφονται βιβλία, να χτίζονται μύθοι και να διαστρεβλώνεται η ιστορική αλήθεια! Και μέχρι το 1990, ενώ στη Γιουγκοσλαβία έπαιζαν υψηλού επιπέδου σκάκι, η Ελληνική πολιτική σκηνή επιδιδόταν σε… τουρνουά τάβλι στις παραλίες των νησιών του Αιγαίου.

Αρχικά, οι ΗΠΑ είχαν αντιμετωπίσει εχθρικά όλη αυτή τη διαδικασία. Μάλιστα, αμέσως μετά την επίσημη ανακήρυξη του Τίτο και συγκεκριμένα τον Δεκέμβριο του 1944, ένα τηλεγράφημα του State Department διέτασσε τις αμερικανικές Αρχές να προσέχουν. Είχε την υπογραφή του τότε αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών, Εdward Stettinius, και μεταξύ άλλων έγραφε: «Η αμερικανική Κυβέρνηση θεωρεί ότι αναφορές του τύπου μακεδονικό “έθνος”, μακεδονική “Μητέρα Πατρίδα” ή μακεδονική “εθνική συνείδηση” αποτελούν αδικαιολόγητη δημαγωγία­ που δεν αντικατοπτρίζει καμία πολιτική πραγματικότητα και βλέπει σε αυτές την αναγέννηση ενός πιθανού μανδύα που θα υποκρύπτει επιθετικές βλέψεις εναντίον της Ελλάδας».
H αφετηρία του… βίαιου ξυπνήματος για την Ελληνική­ πολιτική σκηνή ήρθε τον Νοέμβριο του 1990, όταν προέκυψε στα Σκόπια η πρώτη πολυκομματική Βουλή και μάλιστα από εκλογές. Κάτι που στα Σκόπια είχε να συμ­βεί από το 1938. Τον Ιανουάριο του 1991 εκλέγεται­ ο πρώτος πρόεδρος των Σκοπίων, Κίρο Γκλιγκόροφ, και τρεις μήνες αργότερα, στις 15 Απριλίου 1991, ψηφίζουν Σύνταγμα, στα άρθρα 68 και 74 του οποίου αναφέρεται ρητά ότι η «Δημοκρατία της Μακεδονίας μεριμνά για τα δικαιώματα του “Μακεδονικού” λαού στα γειτονικά κράτη».

Ποιος ήταν πίσω από αυτήν την υπόθεση φάνηκε ξεκάθαρα στις 16 Δεκεμβρίου του ’91, όταν στην τότε ΕΟΚ οι Γερμανοί εξαπολύουν τεράστιες πιέσεις προκειμένου να αναγνωριστούν η Σλοβενία, η Κροατία και τα Σκόπια­ ως ανεξάρτητες δημοκρατίες! Κι εκεί οι Γερμανοί καθοδήγησαν διπλωματικά την Κυβέρνηση των Σκοπίων, προκειμένου να τηρούν τους όρους αναγνώρισης που έθετε η ΕΟΚ. Δεμένοι πάνω στο άρμα των Γερμανών, οι Σκοπιανοί καταφέρνουν νίκες εναντίον της Ελλάδας, εντός της ΕΟΚ από το 1992. Η πρώτη ήταν τον Ιανουάριο του ’92 με την επιτροπή Μπανταντέρ που ουσιαστικά γνωμοδότησε υπέρ της αναγνώρισης της «Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας» και κατόπιν με τις κινήσεις του «πακέτου Πινέιρο»!

Οι «σφαλιάρες», όμως, συνεχίστηκαν κι εκτός ΕΟΚ, αφού τον Αύγουστο του ίδιου έτους ο ΥπΕξ της Ρωσίας­ αναγνωρίζει τα Σκόπια επίσημα με το όνομα «Μακεδονία»!

Λίγο με την υποστήριξη της Αγγλικής προεδρίας που εχθρευόταν τις γερμανικές κινήσεις και ήταν η πρώτη­ που προείδε τη χρήση του κρατιδίου ως μοχλό στα γερμανικά ενεργειακά συμφέροντα και λίγο με την υποστήριξη επιφανών Ομογενών, η Ελλάδα απέφυγε τον… άκρατο διεθνή διασυρμό με τη συμβιβαστική λύση της 7ης Απριλίου 1993, όταν με την υπ’ αριθ. 817 απόφαση­ του Συμβουλίου Ασφαλείας τα Σκόπια­ αναγνωρίζονται ως FYROM.

Από εκεί και πέρα οι αναγνωρίσεις άρχισαν να πέφτουν βροχή ακόμη και από παραδοσιακά σύμμαχες χώρες με την Ελλάδα.

Τα υπόλοιπα είναι λίγο πολύ γνωστά. Το εμπάργκο της κυβέρνησης Α. Παπανδρέου, η προσαγωγή της Ελλάδος σε Διεθνές Δικαστήριο κ.λπ.

Κάπου εκεί η αμερικανική κυβέρνηση αποφασίζει να ιδρύσει, μόλις 23 χιλιόμετρα έξω από την πρωτεύουσα των Σκοπίων, το δεύτερο μεγαλύτερο στρατόπεδο που διαθέτει εκτός ΗΠΑ. Ο λόγος για το Camp Bond Steel, που μετά το στρατόπεδο Αnaconda στο Ιράκ, είναι το μεγαλύτερό τους και αποτελεί ένα από τα ελάχιστα κτίσματα που είναι ορατά με γυμνό μάτι ακόμη κι έξω από τη στρατόσφαιρα.

Η σύμπραξη Γερμανών με Καταριανούς, Σαουδάραβες και Τούρκους, έβαλαν τους Αμερικανούς βαθιά μέσα στο παιχνίδι και τώρα ουσιαστικά τα Σκόπια αποτελούν το… χρυσόμαλλο δέρας για τους διεθνείς παίκτες των αγωγών φυσικού αερίου και πετρελαίου.

Η Ελλάδα ξύπνησε πολύ αργά. Για την ακρίβεια δεν είμαι σε θέση να πω με βεβαιότητα αν ξύπνησε κιόλας ή αν συνεχίζει να κοιμάται παίζοντας ακόμη και σήμερα τάβλι στις παραλίες. Τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τους πολιτικούς και θεσμικούς παράγοντες.

Η αναγκαιότητα ύπαρξης ενός κράτους – μαϊμού, όπως αυτό των Σκοπίων, μέχρι το 1990 εξυπηρετούσε θα έλεγε κανείς τους ψυχροπολεμικούς σκοπούς της αντιπαλότητας Δύσης και κομμουνιστικών καθεστώτων. Από τότε και μετά, τα Σκόπια χρησιμοποιούνται ως περιοχή κλειδί, ως κομβικό σημείο, για τον έλεγχο των αγωγών φυσικού αερίου. Για άλλη μια φορά η Γερμανική διπλωματία χρησιμοποιεί τα Βαλκάνια για να πετύχει τους σκοπούς της. Δυστυχώς, ελάχιστοι στην Ελλάδα το αντιλαμβάνονται αυτό και αναζητούν ενόχους αλλού.

Ειδικά όταν φέτος, μέχρι και η εγγονή του Τίτο, Δρ Σβετλάνα Μπροζ, δήλωσε σε συνέντευξή της στην εφημερίδα «Καθημερινή» ότι «ο όρος Μακεδονία πλέον δεν λειτουργεί». Διότι με εξαίρεση τη Γερμανία και κάποιους φαντασμένους πολιτικούς στα Σκόπια, όλοι οι υπόλοιποι κατάλαβαν απόλυτα πόσο άδικο είχαν οι εμπνευστές της κατασκευής ενός ψευτοκρατιδίου που επιβουλεύεται την ιστορία, την κληρονομιά και το… φιλότιμο ενός λαού με χιλιάδες χρόνια παρουσίας στην περιοχή. Κι όλα δείχνουν ότι στην παρούσα φάση η Ελλάδα­ θα πάψει να έχει επιπλέον διπλωματικά χαρτιά. Και οι γνωστοί «ταραξίες» της Ευρώπης θα σπρώξουν τη χώρα μας σε επιλογές πολύ έξω από τα όρια της… διπλωματίας. Και ο νοών νοείτω…

—————————————

* O κ. Γιώργος Αδαλής είναι οικονομολόγος με ειδικότητα στην Οικονομετρία, Μηχανικός Η/Υ και ίδρυσε το 1999 την πρώτη ηλεκτρονική εφημερίδα στην Ελλάδα (www.aegeantimes.gr)

 

ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑΣ

Γράφει ο Γιώργος Αδαλής*

Η Ελλάδα ως χώρα ήταν πάντοτε στην πλευρά του Δικαίου σε παγκόσμια κλίμακα. Στους παγκοσμίους πολέμους συνεισέφερε στην επικράτηση του «καλού» αποτείνοντας τεράστιο «φόρο» με εκατόμβες νεκρών στρατιωτών που πολέμησαν με τις ορδές των φασιστών και των βαρβάρων. Τι κι αν οι «σύμμαχοι» δεν συμπεριφέρθηκαν­ αναλόγως στην Ελλάδα; Η χώρα βρίσκεται σταθερά εδώ και έναν αιώνα με την πλευρά του «φωτός». Σαφώς και η Ελλάδα, αντίθετα με πολλές χώρες του πλανήτη, κατάφερε­ να συμμετέχει σε όλους τους Διεθνείς Οργανισμούς και φορείς! Κατάφερε να μπει στο ΝΑΤΟ, στην ΕΟΚ και στην Ευρωζώνη, την ώρα που άλλες χώρες δεν μπορούν καν να ονειρευτούν μια τέτοια εξέλιξη.

Παρόλ’ αυτά, οι «σύμμαχοι» δεν μας φέρονται ισότιμα ή τέλος πάντων όπως θα έπρεπε σε μια χώρα όπως η Ελλάδα.

Τι χώρα όμως είναι η Ελλάδα;

Παρά την τεράστια πολεμική ισχύ που έχει αποκτήσει­ και διατηρεί ως σήμερα, η Ελλάδα ουδέποτε χρησιμο­ποίησε την πανίσχυρη αυτή πολεμική μηχανή της. Κι όχι μόνο δεν τη χρησιμοποίησε, αλλά ούτε καν απείλησε ποτέ άλλη χώρα, είτε άμεσα είτε έμμεσα. Για να φανταστεί κάποιος το μέγεθος της στρατιωτικής δύναμης που έχει η χώρα μας ακόμη και σήμερα που διανύουμε τον 11ο χρόνο οικονομικής ύφεσης και τον 8ο της κρίσης, αρκεί να κοιτάξει τους διεθνείς πίνακες κατάταξης της Πολεμικής μας αεροπορίας, του ναυτικού μας και των τεθωρακισμένων οχημάτων που διαθέτουμε. Τα πολεμικά άρματα που διαθέτει π.χ. η Ελλάδα, είναι περισσότερα από αυτά που διατηρούν σήμερα η Γαλλία μαζί με τη Γερμανία! Διαθέτει μεγαλύτερο στόλο Πολεμικού Ναυτικού από κάθε άλλη Ευρωπαϊκή χώρα, συμπεριλαμβανομένων χωρών όπως η Γαλλία και η Γερμανία. Αν σκεφτεί κανείς ότι το σύνολο των Βαλκανικών χωρών δεν διαθέτουν, όλες μαζί, ούτε το ένα τέταρτο των πολεμικών αεροσκαφών που διαθέτει και συντηρεί η Ελλάδα, τότε εύκολα αντιλαμβάνεται κάποιος ότι η χώρα μας αποτελεί στην ευρύτερη περιοχή έναν «αστακό» από την άποψη στρατιωτικών εξοπλισμών.

Θα μπορούσα να αναφέρω πάνω από είκοσι τομείς στους οποίους η Ελλάδα υπερτερεί διεθνώς και βρίσκεται στις πρώτες θέσεις στρατιωτικά ανάμεσα στις χώρες ολόκληρου του πλανήτη. Αλλά δεν είναι ο σκοπός του σημερινού μου άρθρου αυτός. Σκοπός είναι να ρίξουμε μια ματιά στις στρατιωτικές και διπλωματικές κινήσεις της Ελλάδας τις τελευταίες δεκαετίες.

Απείλησε ποτέ κάποιο τρίτο κράτος η Ελλάδα με στρατιωτικό χτύπημα; ΟΧΙ βέβαια.

Ξεκάθαρα, λοιπόν, η Ελλάδα ουδέποτε απείλησε ισάξιους αντιπάλους στρατιωτικά όπως η Τουρκία. Πολύ περισσότερο δεν απείλησε μικρά κρατίδια με μηδενική στρατιωτική ισχύ, όπως τα Σκόπια και η Αλβανία. Αντίθετα, δέχεται σχεδόν αδιαμαρτύρητα ακόμα και απειλές από τις χώρες αυτές. Γεγονός που ξεπερνά κάθε όριο ανεκτικότητας διεθνώς. Ειδικά αν σκεφτεί κανείς πόσο βοήθησε η Ελλάδα τους Αλβανούς πολίτες, αλλά ακόμη και το σύνολο των Βαλκάνιων πολιτών, τότε είναι να απορεί κανείς με την καταδεκτικότητα των Ελληνικών Κυβερνήσεων. Και φυσικά, η Ελλάδα δεν ζήτησε ποτέ ούτε τα αυτονόητα, όπως λόγου χάρη η προστασία της Ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία.

Αυτά όλα αποτελούν ένα δεδομένο που ολόκληρη η διεθνής κοινότητα αποδέχεται. Ότι η Ελλάδα δεν χρησιμοποίησε ποτέ την τεράστια στρατιωτική της μηχανή, ακόμη κι όταν… έπρεπε και το επέβαλαν οι συνθήκες.

Σε επίπεδο Διπλωματίας και Εξωτερικής πολιτικής έχουμε κάνει ως χώρα απίστευτα σφάλματα­ στρατηγικής, είτε πρόκειται για μεγάλες δυνάμεις του πλανήτη είτε πρόκειται για μικρές και αδύναμες χώρες. Όσα λάθη κι αν έχουμε κάνει, όμως, μπορεί να προέρχονταν από ανίκανους πολιτικούς ή από πολιτικούς με λανθασμένους στόχους, αλλά ουδέποτε ανακατευτήκαμε ως χώρα σε Εθνοφυλετικές διενέξεις ή σε αλληλοσπαραγμούς χωρών. Ακόμη και η συμμετοχή μας σε διεθνείς αποστολές του ΟΗΕ και του ΝΑΤΟ ήταν επικουρικού χαρακτήρα και σε κάθε περίπτωση ήταν ασήμαντες αριθμητικά και εξοπλιστικά. Για παράδειγμα, στην επιχείρηση «Αυγή της Οδύσσειας» του ΝΑΤΟ στη Λιβύη­, παρά το ότι χρησιμοποιήθηκε η βάση της Σούδας, η Ελλάδα δεν συνεισέφερε ούτε ένα από τα 600 στρατιωτικά αεροσκάφη που διαθέτει! Επιπρόσθετα, ουδείς από τους κορυφαίους Έλληνες πιλότους δεν συμμετείχε σε βομβαρδισμούς ή επιτήρηση του εναέριου χώρου.

Όταν μια χώρα διαθέτει κατά τεκμήριο τους καλύτερους καπετάνιους πλοίων και υποβρυχίων και τους καλύτερους πιλότους διεθνώς, είναι σαφέστατο ότι θα ασκήσει με αυτούς στρατιωτικές και διπλωματικές πιέσεις. Η Ελλάδα δεν το έχει πράξει ούτε στο ελάχιστο αυτό. Κι ας δέχεται καταιγισμό πιέσεων από το ΝΑΤΟ και άλλους Οργανισμούς.

Σε περιπτώσεις, μάλιστα, πολέμων στη «γειτονιά» μας, η Ελλάδα όχι απλά δεν εκμεταλλεύτηκε καταστάσεις, αλλά συνέδραμε στην εξομάλυνσή τους. Στην Αλβανία­ ακόμα ακόμα, το Πολεμικό Ναυτικό συνέδραμε στην εκτόνωση της κατάστασης εκεί παραλαμβάνοντας και μεταφέροντας πρόσφυγες με ασφάλεια. Στην περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας υπήρχαν και αξιωματικοί που δεν δέχτηκαν να συμμετάσχουν καθόλου στον πόλεμο αυτό αψηφώντας νατοϊκές διαταγές. Πράγματι, λοιπόν, ακόμη και στο διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας ούτε μια βόμβα δεν έπεσε από κουμπί που πάτησε Έλληνας στρατιωτικός.

Κι ενώ αυτό αποτέλεσε ένα δόγμα που εφάρμοσαν όλες οι Ελληνικές Κυβερνήσεις, έρχεται ξαφνικά η Κυβέρνηση­ ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και αποφασίζει κάτι πρωτάκουστο για τα Ελληνικά δεδομένα. Να πουλήσει πολεμικό υλικό του Ελληνικού Στρατού σε τρίτη χώρα, η οποία μάλιστα βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση­. Αυτό από μόνο του αποτελεί μια ανατροπή της Ελληνικής στάσης που περιγράψαμε πιο πριν. Αποτελεί μια αιφνιδιαστική μεταβολή των δεδομένων της Ελληνικής διπλωματίας, η οποία, όμως, μπορεί να αποδειχτεί μοιραία.

Ότι δεν έκαναν ακόμη και «δεξιές» κυβερνήσεις, ότι δεν έκανε ακόμη και το ΠΑΣΟΚ, το έκανε με ελαφρά καρδία μια «αριστερή» κυβέρνηση. Η Ελλάδα, με την «πολιτική της ουδετερότητας», ήταν η μοναδική χώρα που κατάφερε να έχει καλές σχέσεις με το σύνολο των χωρών σε Μέση Ανατολή και Αφρική. Κι αυτός είναι και ο λόγος που η Ελλάδα δεν έχει γίνει ποτέ στόχος τρομοκρατών μετά την ίδρυση της Αλ Κάιντα. Κι ενώ ως το 1989 η Ελλάδα ήταν όχι απλά στόχος, αλλά κέντρο διερχομένων της διεθνούς τρομοκρατίας, με αποκορύφωμα την αιματηρή επίθεση στο πλοίο «City of Poros» της οργάνωσης του Αμπού Νιντάλ (πραγματικό όνομα: Σαμπρί αλ Μπάνα), έκτοτε η Ελλάδα κατάφερε να καταστεί μια ασφαλής χώρα σε διεθνές επίπεδο.

Ξαφνικά, λοιπόν, η Κυβέρνηση Τσίπρα διά του συγκυβερνήτη και υπ. Άμυνας, Πάνου Καμμένου, αποφασίζει να πουλήσει έναν μεγάλο αριθμό βλημάτων στη Σαουδική Αραβία. Η οποία βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση με την Υεμένη. Παράλληλα, όπως γράφτηκε, το ίδιο υλικό διαπραγματευόταν προς πώληση και με τις αρχές της Υεμένης.

Δεν θα μπούμε σήμερα στο κατά πόσο ήταν ή δεν ήταν άλλο ένα σκάνδαλο με τα εξοπλιστικά. Διότι το ζήτημα­ που προέκυψε είναι εξόχως σοβαρότερο από αυτό και πάρα πολύ επικίνδυνο για την ασφάλεια της χώρας μας.

Οι «μεγάλοι» σύμμαχοι των Σαουδαράβων, λόγω της υπέρμετρης εμπλοκής τους σε μια υπόθεση που εξελίσσεται σε γενοκτονία, αποφάσισαν φαίνεται να μην εμπλακούν σε περαιτέρω ενίσχυση του αιματηρού αυτού πολέμου και μπροστά στη διεθνή κατακραυγή «επέτρεψαν» με έντεχνο τρόπο στην Ελλάδα να πουλήσει τον εξοπλισμό της που έληγε και μάλιστα σε πολύ καλή τιμή. Κι ενώ οι ίδιοι οι Σαουδάραβες παραδέχτηκαν ότι η τιμή ήταν πολύ ακριβή, οι ανάγκες τους για πυρομαχικά και το άτυπο διεθνές εμπάργκο επέτρεψαν στην κυβέρνηση Τσίπρα να φτάσει την πώληση των πυρομαχικών στο τελικό της στάδιο.

Στο σημείο αυτό, μάλιστα, μπαίνει κι ένα πολύ σοβαρό­ πολιτικό ζήτημα. Πώς, μια αριστερή κυβέρνηση που αντιτίθεται στους πολέμους, πουλά στρατιωτικό εξοπλισμό βλημάτων και βομβών που θα πέσουν στα κεφάλια ανυπεράσπιστων πολιτών της Υεμένης; Είναι επιχείρημα αυτό που διαρρέεται εκ των έσω ότι «αν δεν το κάναμε εμείς θα το έκανε κάποιος άλλος»; Εννοώντας προφανώς την Τουρκία. Κι όλο αυτό θα αποφέρει­ στη χώρα μόλις 67 εκ. ευρώ! Τι σημαίνει, όμως, αυτό το ποσό για την Άμυνα της χώρας; 67 εκατομμύρια­ ευρώ δεν επαρκούν ούτε για τα καύσιμα της πολεμικής μας αεροπορίας για τρεις μήνες! Αξίζει, δηλαδή, για ένα τέτοιο ποσό να εμπλακεί η χώρα μας σε μια σφαγή, όπως αυτή που γίνεται στην Υεμένη; Και ποιος εγγυάται στην Ελλάδα ότι με τα κύματα των μεταναστών δεν θα φτάσουν παράλληλα και δολιοφθορείς από την Υεμένη προκαλώντας αντίποινα σε μια δύσκολη περίοδο για τη χώρα;

Πώς είναι δυνατόν ένα κόμμα, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, από τη μια να διοργανώνει αντιπολεμικά συλλαλητήρια και από την άλλη να πουλά βόμβες για να σκοτώνεται ο κόσμος;

Δεν αποτελεί αυτό τον ορισμό της «βρώμικης πολιτικής»;

Σαφώς, λοιπόν, και η εμπλοκή της Ελλάδος δεν έγινε γιατί είχαμε ανάγκη τα 67 εκατομμύρια, αλλά διότι ουδείς άλλος ήθελε στην παρούσα φάση να πουλήσει στρατιωτικό εξοπλισμό στη Σ. Αραβία. Και με δεδομένο ότι σύμμαχοι της Υεμένης στον πόλεμο είναι πολλές­ εξτρε­μιστικές ομάδες τρομοκρατών που δρουν σε Μέση Ανατολή και Αφρική, ΠΩΣ θα διασφαλίσει ο Πάνος Καμμένος και ο Αλέξης Τσίπρας ότι όλοι αυτοί δεν θα καταφθάνουν με βάρκες στην Ελλάδα με σκοπό τη δολιοφθορά;

Ειδικά για τον Σύριζα, πλέον χάνεται οριστικά το «αριστερό» ηθικό πλεονέκτημα που μοστράρουν όλα τα αριστερά κόμματα στην Ευρώπη, μια και υποτίθεται ότι μάχονται για την Ειρήνη στην περιοχή. Πώς θα πείσει ακόμη και το κομματικό του κοινό ο Πρωθυπουργός ότι προασπίζεται την ειρήνη, αφού στην ουσία πουλά βόμβες για να σκοτώνονται άμαχοι στην Υεμένη;

Πώς θα μιλήσει ξανά για το δράμα των προσφύγων, όταν ο ίδιος πουλά βόμβες σε εμπόλεμες χώρες με αποτέλεσμα να… αυξάνονται τα κύματα των μεταναστών και των προσφύγων;

Κατά την εκτίμησή μου, λοιπόν, ο Πρωθυπουργός και το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ θα βρεθούν σε πολύ δύσκολη­ πολιτική θέση στο προσεχές διάστημα. Και σε συνδυασμό με τα αντιλαϊκά μέτρα που ψήφισαν, οι «αριστεροί» ψηφοφόροι θα αρχίσουν να απομακρύνονται από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η μοναδική διέξοδος για τον Έλληνα Πρωθυπουργό θα είναι να «φορτώσει» τεχνηέντως όλο αυτό στον ίδιο τον Πάνο Καμμένο και να τον απομακρύνει αρχικά από το υπουργείο Άμυνας. Ειδικά τώρα που άνθρωποι όπως ο Κώστας Λαλιώτης έχουν αρχίσει να καλλιεργούν την ιδέα της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με ΠΑΣΟΚ, όπως αυτό διαμορφώνεται με τη νίκη της Φώφης Γεννηματά στις πρόσφατες εσωκομματικές εκλογές.

Η ενέργεια αυτή της Ελληνικής Κυβέρνησης έχει δημιουργήσει εκνευρισμό ακόμη και στην πτέρυγα της Αριστεράς στην Ευρωβουλή και αναμένονται μεγάλες αντιδράσεις και εκεί.

Συνοψίζοντας όλο αυτό το τοπίο, πρέπει να παραδεχτούμε ότι πράγματι είναι πολύ δαιδαλώδες. Και γίνεται περισσότερο θολό, αν σκεφτεί κάποιος πόσα είναι τα «αόρατα πρόσωπα» που συμμετέχουν διεθνώς στα δίκτυα των εμπόρων όπλων. Ποιος ξέρει άραγε τι καραμπόλες έχουν γίνει με αυτήν την αδέξια κίνηση της κυβέρνησης στα διεθνή λόμπυ των εξοπλισμών; Λόμπυ από ανθρώπους που είναι πολύ «βρώμικοι». Από στελέχη επιχειρήσεων που δεν δίνουν δεκάρα για τον ανθρώπινο πόνο που θα προκαλέσει η… αύξηση των πωλήσεων των… προϊόντων τους. Βρώμικοι επιχειρηματίες που αναζητούν εξίσου βρώμικους πολιτικούς για να αυξήσουν τις πωλήσεις τους. Και η παρούσα κυβέρνηση με τα καμώματά της ενεπλάκη σε ένα πολύ βρώμικο διεθνές παιχνίδι. Και μαζί της μπλέκει ολόκληρο τον Ελληνικό λαό!

Το σκάνδαλο τελικά δεν βρίσκεται στην αναζήτηση της μίζας, όπως συζητούν όλοι στην κυβέρνηση και στην αντιπολίτευση. Το σκάνδαλο είναι ότι για ένα πολύ μικρό ποσό διακυβεύεται η ασφάλεια της χώρας από δω και στο εξής. Και αυτό δεν το ακούσαμε από κανέναν! Ούτε από «δεξιά», αλλά κυρίως ούτε από τη δήθεν συμπονετική «αριστερά» και τους μαθητευόμενους… μάγους της.

—————————————

* O κ. Γιώργος Αδαλής είναι οικονομολόγος με ειδικότητα στην Οικονομετρία, Μηχανικός Η/Υ και ίδρυσε το 1999 την πρώτη ηλεκτρονική εφημερίδα στην Ελλάδα (www.aegeantimes.gr)

Tην έρευνα πραγματοποίησε το 2010 ο οικονομολόγος κ. Γιώργος Αδαλής (φωτό) * και δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά τον Ιούνιο του 2011

Αξίζει πραγματικά να διαβάσει το αναγνωστικό κοινό τα εξωφρενικά δάνεια που σύναψε η χώρα μας με τους γνωστούς Οίκους, που καταδυναστεύουν τη χώρα μας, πριν καν απαλλαγεί από τους Οθωμανούς!

Δάνεια, που στο σύνολό τους είναι αποικιοκρατικά, με εξοντωτικούς όρους, τα οποία αποπληρώσαμε μέχρι τελευταίας… δεκάρας!

Δάνεια, τα οποία θα πρέπει να επανεξεταστούν, και στο ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ να γίνουν άμεσα απαιτητά από τους τοκογλύφους, οι οποίοι σήμερα μας κουνούν το δάχτυλο υποτιμητικά!

Η έρευνα που ακολουθεί θα είναι πάντοτε επίκαιρη, για όσο διάστημα το πολιτικό προσωπικό της χώρας ΔΕΝ απαιτεί την επιστροφή των χρημάτων από απεχθή δάνεια! Αν δεν βρεθεί ένας πολιτικός να βάλει στο τραπέζι το θέμα της επιστροφής των δανείων που πληρώσαμε για πράγματα που δεν λάβαμε ποτέ.

Αλλά ας ξεκινήσουμε την παρουσίαση της έρευνας για τα δάνεια που έλαβε η Ελλάδα, χωρισμένη σε χρονικές περιόδους.

Η Ελληνική Επανάσταση είχε λάβει δάνεια ακόμη και για καριοφίλια που δεν παραλάβαμε ποτέ πριν το 1821, γεγονός που έμελε να σηματοδοτήσει τι θα επακολουθήσει αργότερα. Ετσι η ιστορία του Δημοσίου χρέους της χώρας μας χωρίζεται σε πολλές περιόδους τις οποίες και τις κατηγοριοποιούμε

Πρώτη περίοδος 1824 με 1897

Την περίοδο αυτή η Ελλάδα πήρε ΔΕΚΑ (10) εξωτερικά δάνεια, συνολικά 770 εκ. γαλλικά φράγκα. Το πόσο «καλά παιδιά» ήμασταν, καθώς και πόσο τοκογλύφοι υπήρξαν οι… πρόγονοι του Ντομινίκ Στρος-Καν (δεν ξέρω αν τότε είχαν καμαριέρες), φαίνεται από το γεγονός ότι, ενώ η αναγραφόμενη αξία των ΔΕΚΑ αυτών δανείων ήταν 770 εκ. γαλλικά φράγκα, εντούτοις στο χέρι πήραμε μόνο… 464 εκ.! Τα υπόλοιπα δεν μας δόθηκαν ποτέ μιας και αποτέλεσαν… έξοδα φακέλων των Τραπεζών, καθώς και ό,τι άλλο μπορεί να χρεώσει ένας γνήσιος τοκογλύφος!
Από ποιους τα πήραμε, όμως;

• Δύο δάνεια από την Αγγλία κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης το 1824 και το 1825, συνολικά 2,8 εκ. στερλίνες

• Ένα των 60 εκ. γαλ. φρ. με την εκλογή του Όθωνα ως βασιλιά της Ελλάδας, το 1832.

• Δύο επί Κουμουνδούρου, το 1879 και το 1890, συνολικά 180 εκ. γαλ .φρ.

• Πέντε επί Χ. Τρικούπη το 1882-1885 και το 1886-1881, συνολικά 450 εκ. γαλ .φρ. και, τέλος,

• Ενα επί Σωτηρόπουλου-Ράλλη το 1893, 9,7 εκ. γαλ .φρ.

Την εποχή αυτή μεγάλη δύναμη είχε ο Στρατός. Οι πελατειακές σχέσεις, όμως, καθώς και η διαχείρισή τους ήταν ακριβώς η ίδια με τη σημερινή. Έτσι, η χώρα μας που διέθετε 20.000 τακτικό στρατό, έπαιρνε όλα αυτά τα δάνεια για να συντηρεί τους αξιωματικούς και να τους μισθοδοτεί! Φτάσαμε, έτσι, να έχουμε… 12.000 Αξιωματικούς. Δηλαδή, 1,4 αξιωματικοί για κάθε 2 φανταράκια! Το θέμα ήταν, λοιπόν, ποιος διέταξε ποιον, μιας κι όλοι καταλάβατε τι σκοπό είχαν τα δάνειά μας. Δάνεια που μας έδιναν με φειδώ οι μεγάλες δυνάμεις γιατί προσέβλεπαν στον πλούτο της χώρας μας μετά την απελευθέρωσή της και μας υποχρέωναν να στρατικοποιήσουμε την Ελλάδα για να αντέξει ως νεοσύστατο κράτος (δεν ξέρω αν σας φέρνει στο μυαλό κάτι από το σύγχρονο 7 προς 10, καθώς και την κούρσα εξοπλισμών με την Τουρκία)!

Οι περισσότεροι καπετάνιοι, τότε, εμφάνιζαν περισσότερους άνδρες για να επωφελούνται τους επιπλέον μισθούς. Έτσι, ενώ ένας Στρατηγός έπαιρνε μισθούς για 12.000 άνδρες, στην ουσία πλήρωνε μόνο 3.000 μιας και είχε μόνο τόσους!

Η πρώτη πτώχευση ήταν θέμα χρόνου και ήρθε μόλις το 1825 .

Το 1826 ανέλαβε τη διακυβέρνηση ο Α. Ζαΐμης και στο ταμείο του κράτους βρήκε μόνο… 16 γρόσια! Δηλαδή ούτε καν μια λίρα!!
Τότε, λοιπόν, η Ελλάς ονομάστηκε για πρώτη φορά Ψωροκώσταινα.

Περίοδος του Όθωνα

Όταν έγινε Βασιλιάς ο Όθωνας, πήρε κι αυτός ένα… δανειάκι και μάλιστα με την εγγύηση των τριών μεγάλων Δυνάμεων (βλέπετε, υπήρχε και τότε μια… Τρόικα).

Κάθε μία εγγυήτρια δύναμη εγγυήθηκε… για το 1/3 του δανείου, με μια διαφορά: Η τρίτη δόση, η οποία ήταν 20 εκ. γαλλικά φράγκα, δεν καταβλήθηκε ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ στη χώρα μας. (Σας θυμίζει τίποτε αυτό άραγε;)

Πάντως, όσα πήρε ο Όθωνας, δηλαδή τις δύο προηγούμενες δόσεις, σύνολο 20. εκ γαλ. φράγκα, οι Έλληνες δεν τα είδαν στις τσέπες τους μιας και το 57% κατακρατήθηκε από την δανειοδότρια τράπεζα στο εξωτερικό, ενώ το υπόλοιπο σπαταλήθηκε από την Αντιβασιλεία κυρίως σε έξοδα του… Βαυαρικού στρατού (πάλι οι Γερμανοί δηλαδή στη μέση)!

Τελικά, η καθαρή εισροή από το δάνειο για την Ελλάδα ήταν μόλις 14,2%. Στο τέλος του 1859 η Ελλάδα έναντι του δανείου χρωστούσε υπερτριπλάσια των όσων λογιστικά είχε επωφεληθεί από το δάνειο.

Με αυτά και μ’ αυτά φτάσαμε στο 1843, οπότε είχαμε και τη δεύτερη χρεοκοπία της Ελλάδος.

Η Τρικουπική περίοδος

Κατά την περίοδο αυτή, κυρίαρχος θα αναδυθεί ο έμπιστος των ανακτόρων Α. Συγγρός. Ήταν ο άνθρωπος που εξασφάλιζε στο Ελληνικό Δημόσιο δανειοδότες, στους οποίους συμμετείχε και ο ίδιος. Ήταν ο άνθρωπος που από τη δανειακή πρόσοδο εκτελούσε δημόσια έργα (Ισθμός Κορίνθου, Σιδηρόδρομοι Λαυρίου, Θεσσαλίας κ.λπ.). Ήταν ο υπερεργολάβος με ό,τι αυτό σημαίνει. Τώρα, αν αυτό σας θυμίζει κάποιο νεότερο πολιτικό της Ελλάδος, σίγουρα δεν φταίμε εμείς. Αλλά κάπου έχει πάει το μυαλό σας ε;

Από την άλλη πλευρά, ο Χ. Τρικούπης θα αναδυθεί σε πρωταθλητή του εξωτερικού δανεισμού.

Την περίοδο του ελληνικού βασιλείου 1832-1893 στον Τρικούπη χρεώνεται το 58,4% του εξωτερικού δανεισμού, με 450 εκ. γαλλικά φράγκα.

Και όπως ήταν φυσικό, ο υπερδανεισμός με τοκογλυφικούς όρους έφερε και πάλι το 1893 την τρίτη χρεοκοπία στη χώρα μας.

Έτσι, μέχρι το 1897 ο συνολικός δανεισμός μας έφθασε, όπως είπαμε, στα 770 εκ. γαλ .φρ., από τα οποία “στο χέρι” πήραμε 389 εκ. γ.φ., δηλαδή μόλις το 50,5%. Με τη συνηθισμένη τακτική, δηλαδή, υπογράψαμε στους τοκογλύφους «γραμμάτια» και “στο χέρι” πήραμε μόλις τα μισά. Και φυσικά τα τοκοχρεολύσια… έτρεχαν!

Το γελοίον της υπόθεσης είναι ότι όλα αυτά τα πλήρωσαν τελικά τα τρισέγγονα του Τρικούπη εις το ακέραιο και δέκα φορές πάνω!

Έτσι, το 1898 η Ελλάδα θα τεθεί υπό τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο (πάλι κάτι σας θυμίζει ο όρος αυτός, ε;) και ταυτόχρονα θα της παραχωρηθεί δάνειο 150 εκ. φ. (κάτι σαν τα 110 δις που πήρε ο Γιώργος δηλαδή)…

Απ’ αυτό το ποσό, το 62% καταβλήθηκε ως… αποζημίωση της Οθ. Αυτοκρατορίας κυρίως για την παραχώρηση της Θεσσαλίας και τον πόλεμο του 1897. Το 15% χρησιμοποιήθηκε για κάλυψη των ελλειμμάτων, το 20% στο κυμαινόμενο χρέος και το 3% στα έξοδα έκδοσης. Φανήκαμε, δηλαδή… παραπάνω από «κύριοι», αφού πληρώσαμε αποζημίωση σε αυτούς που παράνομα μας κατείχαν (αν και στην Ελλάδα χρησιμοποιούμε για την περίπτωση αυτή μια λέξη που αρχίζει από «Μ»).

Ακολουθεί μια δεύτερη περίοδος από το 1900 ως το 1945

Ως το 1914 υπάρχει μια περίοδος στην οποία αναπτύσσεται ο ιδιωτικός τομέας στην Ελλάδα και υποχωρεί ο κρατικός. Την ίδια αυτή εποχή η Αθήνα αντιμετωπίζει τον Μακεδονικό Αγώνα και από το 1912 τους Βαλκανικούς.

Την περίοδο αυτή συνομολογήθηκαν τέσσερα εξωτερικά δάνεια, συνολικά 521 εκ. γ. φ.

Τα δύο πρώτα (76 εκ. γ. φ.) μέχρι το 1910 και το τέταρτο 335 εκ. γ. φ. το 1914.

Τα χρήματα χρησιμοποιήθηκαν:

– Υπέρ της εξυπηρέτησης των ήδη υπαρχόντων εξωτερικών δανείων (από τότε ήταν της μόδας να πληρώνει η Ελλάδα χρεολύσια προηγούμενων δανείων με… νέα δάνεια)

– Υπέρ της διεξαγωγής των Βαλκανικών πολέμων και

– Στην ενσωμάτωση των νέων περιοχών που προέκυψαν μετά τους Βαλκανικούς.

Καταλαβαίνουμε, λοιπόν, ότι την περίοδο αυτή υπογράψαμε νέα δάνεια για να πληρώνουμε τα παλιά.

Από το 1915 ως το 1923 η Ελλάδα του διχασμού βρίσκεται εν μέσω του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και στη συνέχεια θα βιώσει τη Μικρασιατική καταστροφή και θα βρεθεί με τους πρόσφυγες απ’ αυτήν. Εδώ αρχίζουν και τα πραγματικά… δανειακά (πλην όμως τοκογλυφικά) ευτράπελα!

Η οικονομική πορεία διαρθρώνεται από τις μεγάλες, έκτακτες πολεμικές δαπάνες (περίπου 6,2 δισ. δρχ.), ενώ σε έξαρση βρίσκεται και ο εσωτερικός δανεισμός.

Ενώ η χώρα στην ουσία δεν μπορούσε να δανειστεί, και ουδείς γνώριζε το παραμικρό στο Κοινοβούλιο, ξαφνικά όλοι άρχισαν να μιλούν για δύο μυστικά δάνεια και μάλιστα μεγάλα!

Ένα το 1915 και ένα το 1916 , ισόποσα από 40 εκ. μάρκα έκαστο.
Αυτά τα 80 εκ. μάρκα δεν είχαν εγγραφεί πουθενά! Η Κυβέρνηση Σκουλούδη τα κράτησε εντελώς μυστικά, ακόμα και από τη Βουλή, και δεν τα ανέγραψε πουθενά λες και επρόκειτο για δάνειο του… «μπακάλη της γειτονιάς»!

Η υπόθεση έφτασε το 1918 στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, στο οποίο ο Σκουλούδης θα υποστηρίξει ότι κρατήθηκε μυστικό για να μην εκλειφθεί ως ένδειξη γερμανοφιλίας!

Κάτι τέτοιο δεν είχε συμβεί σε κανένα συντεταγμένο κράτος παρά μόνο σε Αφρικανικές Δημοκρατίες, όπου οι Φύλαρχοι είχαν το… γενικό κουμάντο.

ΤΟ ΠΙΟ ΕΠΑΙΣΧΥΝΤΟ ΔΑΝΕΙΟ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ… !

Την περίοδο αυτή υπογράψαμε και λάβαμε το πιο επαίσχυντο δάνειο που έχει πάρει ποτέ χώρα! Αισχρό όχι για το μέγεθός του, μιας και ήταν σχετικά μικρό, αλλά για τον λόγο που το λάβαμε! Προσέξτε λοιπόν:

Το 1913 ο Ελληνικός Στρατός, αποτελούμενος από δυνάμεις της Β. Ελλάδος, έχυσε το αίμα του για να καταλάβει μια στρατηγικής σημασίας σιδηροδρομική γραμμή! Τη γραμμή Θεσσαλονίκης – Κωνσταντινούπολης. Και το πέτυχε αυτό. Η γραμμή κατελήφθη από τον Ελληνικό Στρατό. Φαίνεται, όμως, ότι οι “Σύμμαχοι” είχαν άλλα σχέδια για μας.

Ενώ την καταλάβαμε εμείς, ξαφνικά οι Γάλλοι αποφάσισαν ότι… η γραμμή τους ανήκει, στο πλαίσιο της “συμμαχικής μοιρασιάς” ! Όμως βρισκόταν σε Ελληνικά εδάφη και δεν μπορούσαμε να δεχτούμε κάτι τέτοιο. Έτσι, μας εξανάγκασαν να την αγοράσουμε!!

Κι επειδή, ως συνήθως, δεν είχαμε λεφτά, μας έδωσαν το δάνειο και μάλιστα σε δολάρια. Μας έδωσαν ένα Καναδικό (δηλαδή Γαλλικό) δάνειο 8.000.000 δολαρίων για να πληρώσουμε στους Γάλλους μια σιδηροδρομική γραμμή, την οποία εμείς είχαμε καταλάβει με το στρατό μας!

Είπε κανείς τίποτα;

Περίοδος Μεσοπολέμου 1924 με 1932

Με τη Μικρασιατική καταστροφή, ο Ελληνισμός θα βρεθεί σε αμηχανία και σύγχυση. Από το 1924 μέχρι το 1928 ο κοινοβουλευτισμός θα βρεθεί σε οξύτατη κρίση, με 12 κυβερνήσεις, δηλαδή κάθε 4,5 μήνες και άλλη κυβέρνηση.

Ο Βενιζέλος θα επιστρέψει και θα κερδίσει τις εκλογές του 1928, με 223 έδρες από τις 250. Η τετραετία του θα είναι περίοδος κοινοβουλευτικής ομαλότητας.

Τα επιτακτικότερα προβλήματα είναι το Προσφυγικό και η σταθεροποίηση της δραχμής που η αξία της είχε πέσει στο δέκατο πέμπτο της προπολεμικής. Η φορολογική επιβάρυνση παραμένει δυσβάστακτη. Σε σχέση με την προπολεμική έχει αυξηθεί κατά 37 φορές!!

Από το 1924 μέχρι το 1930 εισέρευσαν στην Ελλάδα 1,16 δισ. χρυσά φράγκα, εκ των οποίων το 78% ήταν δάνεια.

Την περίοδο 1924-1931 συνομολογήθηκαν εννιά (9) εξωτερικά δάνεια, συνολικά 992 εκ. φρ.

Τα δάνεια αυτά προήλθαν από την Αγγλία κατά 48%, τις ΗΠΑ κατά 31% και τα υπόλοιπα σε μονοψήφια ποσοστά από Βέλγιο, Σουηδία, Γαλλία, Ολλανδία, Ελβετία, Αίγυπτο και Ιταλία.

Τα δάνεια χρησιμοποιήθηκαν για την αποκατάσταση των προσφύγων, την εξυπηρέτηση του εξωτερικού δανεισμού, τη σταθεροποίηση της δραχμής και παραγωγικά.

Την ίδια περίοδο η εξυπηρέτηση του εξωτερικού δανεισμού απορροφούσε το 29% των τακτικών εσόδων.

Συνολικά την περίοδο 1824-1932 είχαμε δανεισθεί από το εξωτερικό 2,2 δισ. χρ. φρ. Μέχρι το 1932 είχαμε αποσβέσει 2,38 δισ. χρ. φρ., δηλαδή περισσότερα απ’ όσα είχαμε δανεισθεί και πάλι χρωστούσαμε 2 δισ. χρ. φρ. (Σας θυμίζει κάτι αυτό; Σας θυμίζω προηγούμενο άρθρο μας με τίτλο: «Το 1994 χρωστούσαμε 90 δις ευρώ, πληρώσαμε 517 δις ως το 2010 και παρ’ όλα αυτά χρωστάμε άλλα 340 δις»).

Το 1932 είχαμε την τέταρτη πτώχευση.

Μέχρι το 1945 δεν θα υπάρξει νέος εξωτερικός δανεισμός, ενώ θα παγώσει, λόγω της παγκόσμιας κρίσης, η εξυπηρέτηση των παλαιών.

1946-1966 Ανασυγκρότηση και ανάπτυξη

Πρώτο μέλημα της χώρας η ανασυγκρότησή της από την κατοχική καταστροφή που είχε φθάσει 33 φορές το εθνικό εισόδημα του 1946.

Το δεύτερο πρόβλημα ήταν ο εμφύλιος και το τρίτο οι υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες, οι μεγαλύτερες στη Δυτ. Ευρώπη και που έφθαναν στο 27,5% των συνολικών εξόδων.

Τα προβλήματα μέχρι το 1952-53 θα τα αντιμετωπίσουν συνολικά 18 κυβερνήσεις που θα προχωρήσουν σε οκτώ υποτιμήσεις. Κατά μέσο όρο κάθε 5,5 μήνες και άλλη κυβέρνηση και κάθε χρονιά και υποτίμηση.

Το δημόσιο χρέος συντίθεται από το προπολεμικό και το μεταπολεμικό. Το προπολεμικό, μέχρι το 1962 ήταν υπερτριπλάσιο του μεταπολεμικού. Στο προπολεμικό Δ.Χ. το 90% καταλάμβανε ο προπολεμικός εξωτερικός δανεισμός.

Την περίοδο 1962-67 οι ελληνικές κυβερνήσεις θα διακανονίσουν το 97% του προπολεμικού εξωτερικού Δ.Χ., το οποίο μαζί με τους τόκους ανερχόταν στα 6,41 δισ. δρχ.

Μέχρι το 1955 η Ελλάδα είχε συνάψει μόνο τρια εξωτερικά δάνεια, συνολικά 145 εκ. δολ. Στη συνέχεια θα συνάψει άλλα ΕΙΚΟΣΙΟΚΤΩ (28) εξωτερικά, συνολικά 406,4 εκ. δολ.

Ο μετακατοχικός δανεισμός προήλθε κατά 58,4% από τις ΗΠΑ, κατά 19% από τη Δυτ. Γερμανία και κατά 14,36% από την Αγγλία. Τα υπόλοιπα από διεθνείς οργανισμούς.

Για την εξυπηρέτηση του μετακατοχικού εξωτερικού δανεισμού η Ελλάδα κατέβαλε το 128% της δανειακής προσόδου που λογιστικά είχε πάρει! Καταλάβατε το μέγεθος της τοκογλυφίας;

Περίοδος Δικτατορίας 1967 με 1974

Περίοδος υπέρογκου εσωτερικού δανεισμού, ο οποίος και τετραπλασιάσθηκε. Αντίθετα, ο εξωτερικός δανεισμός σημειώνει πολύ μικρή αύξηση.

Συνολικά 19 εξωτερικά δάνεια, μόλις στο 6,4% του νέου Δανειακού Χρέους εξ αυτών το 92,2% ήταν σε δολ.

Την περίοδο αυτή εμφανίζονται τα δάνεια σε συνάλλαγμα.

Πρόκειται για δάνεια εργοληπτικών εταιρειών, τα οποία έπαιρναν από το εξωτερικό, υπό την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου. Στη συνέχεια τα παραχωρούσαν στο Ελληνικό Δημόσιο προς εκτέλεση δημοσίων έργων, με ανάδοχους τις εν λόγω εταιρείες. Συνολικά συνομολογήθηκαν 59 τέτοια δάνεια. Προφανώς το Ελληνικό Δημόσιο δεν είναι ο δανειολήπτης, έτσι δεν θεωρείται εξωτερικός δανεισμός. Στο νέο Δημόσιο Χρέος ο δανεισμός σε συνάλλαγμα αντιπροσώπευε το 23,6%.

Περίοδος Μεταπολίτευσης 1975 με 1981 (Κυβέρνηση Καραμανλή)

Το προπολεμικό εξωτερικό Δημόσιο Χρέος, λόγω του διακανονισμού 1962-67, βαίνει συνεχώς μειούμενο. Από το 4% του συνολικού Δ.Χ. το 1974 θα πέσει το 1981 στο 0,6%.

Ο μεταπολεμικός εξωτερικός, κατά μέσο όρο, στο 3,9% των τακτικών εσόδων.

Συνολικά έχουμε 24 εξωτερικά δάνεια. Τρία από τη γαλλική κυβέρνηση και τα υπόλοιπα από διεθνείς οργανισμούς και τράπεζες. Κυριαρχία του δολαρίου και απουσία της αγγλικής λίρας.

Περίοδος 1981 με 1989 (Κυβέρνηση Α. Παπανδρέου)

Ο δημόσιος τομέας διευρύνεται εντυπωσιακά. Οι απασχολούμενοι στην κεντρική διοίκηση (ΔΕΚΟ) από 300.000 θα αυξηθούν σε 460.000. Μαζί δε με τις δημόσιες τράπεζες, προβληματικές και τις ελεγχόμενες από το Δημόσιο επιχειρήσεις, θα φθάσουν τις 640.000!!!

Σύμφωνα με τα στοιχεία του υπ. Οικονομικών και εισηγητικές εκθέσεις επί του προϋπολογισμού, τα ελλείμματα του ευρύτερα δημόσιου τομέα, από το 13,4% επί του ΑΕΠ το 1981 θα φθάσουν το 1989 στο 26,1%. Τα ελλείμματα θα καλυφθούν κατά 106% από τον δανεισμό.

Το 1985 η Ελλάδα ήταν παγκόσμια πρώτη στο κατά κεφαλήν Δημόσιο Χρέος, το οποίο είχε αρχίσει να προσδιορίζει την ύπαρξη της οικονομίας και όχι την ανάπτυξή της.

Το διάστημα 1982-89, κατά μέσο όρο, η συνολική εξυπηρέτηση του Δ.Χ. κάλυψε το 33,61% των τακτικών εσόδων της ίδιας περιόδου. Μεταξύ 1975-87 συνομολογήθηκαν 18,4 δισ. δολ. εξωτερικά δάνεια, εκ των οποίων το 81% διετέθη για την εξυπηρέτηση των δανείων! Εκπληκτικά μεγάλο ποσοστό! Εκεί κάπου στο 1987 αρχίζει ο Γολγοθάς της Ελλάδος…

Η προσφυγή στον εξωτερικό δανεισμό έγινε για έργα συγκοινωνιακής, αγροτικής και αστικής υποδομής. Ένα δάνειο το 1982, για την αποκατάσταση των ζημιών από τους σεισμούς στην Καλαμάτα το 1981, και ένα για την υποστήριξη του ισοζυγίου πληρωμών.

Προφανώς, μετά το 1824 ο εξωτερικός δανεισμός είχε γίνει για τη χώρα μας έσοδο τακτικό, αλλά και έξοδο υπέρβαρο.

Είμαστε σίγουροι ότι αν ψάξουμε σε μεγαλύτερο βάθος ιστορικά τα αρχεία της χώρας μας θα βρούμε και άλλα τέτοια πολλά. Το θέμα, όμως, είναι, και φαίνεται σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια, ότι η Ελλάδα όχι απλά ΔΕΝ αποτέλεσε το «κακομαθημένο παιδί» των συμμάχων και τον «μπαταχτσή» της κοινότητας, αλλά αποτέλεσε τον μεγάλο πελάτη των Δυτικών Τραπεζών και έναν από τους καλύτερους σε όλη τη Δυτική Οικονομία. Τόσο καλό, που οι Δυτικές Τράπεζες δεν είχαν καμία όρεξη να σταματήσουν να δανείζουν, αφού επί 200 χρόνια πλήρωνε αδιαμαρτύρητα!

Η Ελλάδα αποτέλεσε ένα κλασικό παράδειγμα στο οποίο στηρίχτηκε και αναπτύχθηκε η σημερινή Δυτική Οικονομία, όταν αποφάσισε να μεταβληθεί σε «χρεοκρατία» (debtocracy) και ειδικά από την εποχή που ο χρυσός αποτελούσε το αντίκρισμα του πλούτου μιας χώρας! Όταν σταμάτησε αυτό και το χρήμα «γεννιόταν» από το χρέος (Θεωρία «το χρέος γεννά χρήμα»), η Ελλάδα αποτέλεσε έναν βασικό πυλώνα ανάπτυξης των προηγμένων Δυτικών κρατών, όχι μόνο γιατί πλήρωνε τοκογλυφικά δάνεια, αλλά κυρίως γιατί με τα δάνεια αυτά αγόραζε στρατιωτικό υλικό και προϊόντα των χωρών που της δάνειζαν!

Έτσι, απ’ ό,τι είδατε τα τελευταία 200 χρόνια,

– πληρώναμε δάνεια τα οποία δεν λάβαμε ποτέ,
– είτε πληρώναμε μέχρι και 200 φορές πάνω από την αξία τους,
– είτε πληρώναμε δάνεια για πράγματα που χύσαμε το αίμα μας για να τα αποκτήσουμε!

Φτάσαμε στο σημείο να αποπληρώνουμε δάνεια της πρώτης περιόδου της Επαναστάσεως του 1821 μέχρι και την προηγούμενη δεκαετία, και οι κατ’ όνομα σύμμαχοί μας να κερδίζουν τεράστια ποσά από χρεολύσια κάθε χρόνο, χωρίς να κάνουν απολύτως τίποτα!

Και ουδέποτε διαμαρτυρηθήκαμε ως λαός! Τα πληρώναμε εργαζόμενοι άοκνα και αγόγγυστα! Πληρώνουμε ακόμη και τους αιμοσταγείς κλέφτες του γερμανικού Ράιχ που στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο κατέκλεψαν την περιουσία της χώρας μας, ρούφηξαν τις πλουτοπαραγωγικές μας πηγές και ρήμαξαν τον τόπο! Κατοχικές δυνάμεις που κατέσφαξαν τον Ελληνικό λαό και ουδέποτε μας αποζημίωσαν. Ενώ εμείς είχαμε αποζημιώσει ακόμη και τους Οθωμανούς που μας κατείχαν παράνομα επί 4 αιώνες!!

Από τις λίγες αυτές γραμμές που σας παραθέτουμε, είναι πλέον πρόδηλο ότι η χώρα μας ήταν από παλιά «άνδρο των διεθνών πλιατσικολόγων»…

Μπορεί να μας έδωσαν ψίχουλα για να πολεμήσουμε για την ανεξαρτησία μας, αλλά το εξαργύρωσαν επί δύο σχεδόν αιώνες! Για 200 χρόνια ο Έλληνας πληρώνει «αέρα» στους Γερμανούς και τους λοιπούς Φραγκολεβαντίνους, χωρίς την παραμικρή διαμαρτυρία. Από το αστρονομικό ποσό που έχουμε πληρώσει τα 200 αυτά χρόνια, ζήτημα αν έχουμε λάβει στην πραγματικότητα ένα 25% και ίσως να είναι και μικρότερο.

Αν σκεφτείτε ότι από το 1994 ως το 2010 πληρώσαμε ως χώρα 571.000.000.000, φανταστείτε τι έχουμε πληρώσει τα τελευταία 200 χρόνια

Αυτό, λοιπόν, το άρθρο-έρευνα, κάθε Έλληνας του Εξωτερικού, είτε μένει σε χώρες της ΕΕ είτε εκτός, πρέπει να το μεταφράσει σε κάθε γλώσσα και να το διανείμει όπου και όπως μπορεί! Να το διαδώσει για να καταλάβουν οι λαοί πόσο μας κόστισε η ανεξαρτησία μας και τι πληρώνουμε επί σχεδόν 200 χρόνια στα “κοράκια” που διέλυσαν τη χώρα μας. Να το εμπεδώσουν καλά, γιατί έρχεται η σειρά τους…

Μεταφράστε το, διαδώστε το και βοηθήστε στην προσπάθεια να καταλάβουν οι λαοί του κόσμου ότι ο Έλληνας ήταν ο πλέον καλοπληρωτής δανείων τα τελευταία 200 χρόνια! Και αυτά που μας ζητούν σήμερα, δεν είναι τίποτε άλλο παρά υπερ-τοκοχρεολύσια και ανακεφαλαιοποιήσεις τόκων και σε καμία περίπτωση χρήμα, το οποίο λάβαμε στα χέρια μας και το σπαταλήσαμε.
————————————

* Ο κ. Γιώργος Αδαλής είναι οικονομολόγος με ειδικότητα στην οικονομετρία, Μηχανικός Η/Υ και ίδρυσε το 1999 την πρώτη ηλεκτρονική εφημερίδα στην Ελλάδα (www.aegeantimes.gr)